คุณพ่อครับ...ผมรักพ่อครับ
พ่อเป็นทุกอย่างของผม
ผมจำได้อย่างแม่นยำในทุกคำที่พ่อสอน
จริงๆ พ่อไม่ได้สอน
แต่พ่อบอกเล่าเรื่องราวให้ผมฟังมากกว่า
เรื่องที่พ่อเล่าแต่ละเรื่องนั้นมันเป็นถูกฝังแน่นอยู่ในหัวใจของผมอยู่เสมอมา
และเรื่องเล่าของพ่อก็เป็นเข็มทิศนำทางให้ผมได้ก้าวเดินมาจนทุกวันนี้
พ่อเล่าอยู่เสมอๆ ว่า
กำพร้าพ่อมาตั้งแต่เล็ก
ด้วยความที่พ่อเป็นลูกคนโต
พ่อจึงต้องช่วยแม่ทำงานทุกอย่างเพื่อช่วยแม่ดูแลน้องๆ อีก ๕ คน
พ่อจึงต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อน้อง
การช่วยเหลือเกื้อกูลกับพี่น้องจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพ่อ
ทุกครั้งที่เรามี จงนึกถึงคนที่ไม่มีอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่เราได้ จงนึกถึงคนที่ไม่ได้อยู่เสมอ
การรู้จักอดทน เสียสละ และแบ่งปันจึงเป็นเสมือนโลโก้ที่ติดตัวพ่อมา
เมื่อครั้งที่พ่อข้ามลำน้ำยาวมาแต่งงานกับแม่
พ่อมีเพียงขวานเล่มเดียวที่ติดตัวมา
แต่นั่นก็เป็นสมบัติอันล้ำค่า
ที่เป็นต้นทุนชีวิตให้พ่อกับแม่ได้สร้างเนื้อสร้างตัว
พออยู่พอกิน
ส่งเสียให้ลูกได้ร่ำเรียน
การมีหรือจนไม่สำคัญ
สำคัญว่าเราอย่าทำให้ใครเดือดร้อนเพราะเรา
แม้ว่าผมอาจจะได้น้ำอดน้ำทนเพียงเศษเสี้ยวของพ่อ
แต่พ่อก็จงภูมิใจเถอะว่า
ทุกอณูของผมมีคุณพ่ออยู่เต็มเปี่ยม
ความเป็นพ่อจึงมีอยู่ในตัวผม
และผมก็จะเดินตามรอยของพ่อ
พ่อที่มีความอดทน เสียสละ และแบ่งปัน
ผมรักพ่อครับ
............................
๕ ธันวาคม ๒๕๕๓
