การเรียนรู้วันนี้เป็นครั้งที่ ๓ สำหรับข้าพเจ้า หากรวมครั้งที่ ดร.แต้ม (ดร.จรวยพร) มาบรรยายก็เป็นครั้งที่ ๔ ของกระบวนการเรียนรู้ R2R ของศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก... บทสนทนาสำหรับเช้านี้ที่ได้แลกเปลี่ยนกับคุณจี๋ถึงความก้าวหน้าซึ่งช่วงนี้เป็นเทศกาลที่ สรพ. เข้ามาตรวจเยี่ยมทำให้การทำ R2R หยุดชะงัก...
ประเด็นนี้ข้าพเจ้าได้พบบ่อยมากในองค์กรต่างๆ...
นี่เป็นความเข้าใจผิดของการพัฒนาคุณภาพ “งาน” ที่เป็นการแยกส่วน จริงๆ แล้วทุกอย่างคือ เรื่องเดียวกัน คงต้องอาศัยเวลาปรับ-ขยับความเข้าใจของคนหน้างานให้มองกิจกรรมพัฒนางานของเราให้เป็นหนึ่งเดียว...ซึ่งเป้าหมายสูงสุดก็คือ การเกิดผลลัพธ์ที่ดีต่อผู้รับบริการ ...
กระบวนการเรียนรู้เริ่มขึ้นหลังจากที่หลายๆ คนเริ่มทยอยกันเข้ามา แต่ก็ขาดหายไปหลายคน ส่วนคนที่มาต่างก็มีความก้าวหน้าในการทำพอสมควร แต่คนที่ไม่มาก็จะมีมุมมองว่า ตนเองนั้นไม่มีความคืบหน้า ซึ่งจริงๆ แล้วสำหรับข้าพเจ้ามองว่าทุกอย่างในการทำอะไร มีความก้าวหน้าทุกอย่าง ซึ่งความก้าวหน้าที่ว่านี่ ก่อเกิดเป็นการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นในตัวเรา อาจเป็นความหมายนัยในเชิงรูปธรรม หรือนามธรรมก็ได้... แต่ผู้คนส่วนใหญ่มักตีความไปเป็นรูปธรรมเสียส่วนมาก
หากว่า...ไปแล้วแม้แต่ความล้มเหลวในความรู้สึกบางครั้งก็ก่อเกิดเป็นความก้าวหน้าได้ เพราะในความล้มเหลวดังกล่าวนั้นเราเกิดเป็นการเรียนรู้ต่อสิ่งนั้นอย่างๆ ไร...บ้าง
เป้าหมายการเรียนรู้วันนี้ คือ...การนำผลที่ได้จากการเก็บข้อมูล มาเรียนรู้วิเคราะห์ดูว่า ผลดังกล่าวสะท้อนอะไรเรา และบอกให้เรารู้ว่าเกิดผลอย่างไร หลังจากที่เราได้ไปทดลองศึกษาดู...
ประเด็นสำคัญที่นำมาเน้นย้ำ...คือ ไม่ใช่การโชว์ผลข้อมูล แต่...เป็นการนำข้อมูลมาตีความ อันเป็นการสะท้อน “ความรู้ความเข้าใจใหม่” ที่เราได้พบ ซึ่งข้อสังเกตที่ข้าพเจ้าได้พบคือว่าเมื่อได้ผลการวิจัยแล้ว นักวิจัยมักจะเปลี่ยนเรื่องทำใหม่ แต่ไม่ได้ผลการวิจัยนั้นมาวิเคราะห์ต่อและนำกลับไปใช้ประโยชน์...เหตุการณ์เช่นนี้จะพบบ่อยมากในนักวิจัยหน้าใหม่ ซึ่งไม่รู้ตัวว่าตนเองได้เกิดความรู้ความเข้าใจเกิดขึ้นแล้ว เช่น “อาจารย์ผลการวิจัยมันเป็นเช่นนี้ได้คำตอบแล้ว หนูจึงคิดว่าจะไม่ทำต่อแต่เปลี่ยนเป็นทำเรื่องใหม่แทน”...
เมื่อเจอกรณีเช่นนี้ในฐานะของ R2R – Facilitator ต้องคอยสะท้อนกลับเพื่อให้คนหน้างาน R2R ได้ตระหนักและมองเห็นว่า...จะจัดการอย่างไรกับข้อมูลที่ปรากฏ
