คลื่นลูกเก่าไป.....คลื่นลูกใหม่มา......

                อ่านชื่อเรื่องแล้วอย่าเพิ่งตกใจคิดว่าผู้เขียนจะลาออกจากงานนะคะ ยั๊ง....ยังไม่ลาออกแน่นอนค่ะ ชื่อเรื่องของบันทึกฉบับนี้มันมีที่มาจากในช่วงที่ผ่านมามีเพื่อนพนักงานหลายคนที่สนิทกันได้ลาออกจากที่ทำงานเดิม บ้างก็ย้ายบริษัทไปทำงานที่อื่น บ้างก็ลาออกเพื่อไปทำธุรกิจส่วนตัว และอีกหลายๆ เหตุผล วันนี้ผู้เขียนมีตัวอย่างความผูกพันกับบ้านหลังที่สอง (เรือขุดเจาะน้ำมัน) ของพี่คนหนึ่งมาเล่าให้ฟังกันค่ะ ก่อนที่พี่คนนี้จะลาออกจากที่ทำงาน ผู้เขียนมีโอกาสได้นั่งคุยกับพี่เขา ผู้เขียนถามพี่เขาว่า “รู้สึกอย่างไรบ้างที่จะย้ายออกจากบ้านหลังที่สองนี้แล้ว” พี่เขาตอบกลับมาว่า “รู้สึกเศร้าและใจหายมากที่ต้องจากบ้านหลังนี้ไปตลอด บางคืนก็นอนไม่หลับเลย” เหตุผลเพราะพี่เขาเคยทำงาน กิน นอน อยู่ในบ้านหลังนี้มาเป็นระยะเวลานานมากๆ แกเล่าว่าเริ่มทำงานตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ อายุ 20 กว่าปี จากวันนั้นจนมาถึงวันนี้ก็รวมเป็นระยะเวลายาวนานกว่า 20 ปีเห็นจะได้ เป็นธรรมดาที่ต้องรู้สึกอาลัย อาวรณ์ ถิ่นที่เคยอยู่อาศัย เมื่อต้องจากไป

                ผู้เขียนกับเพื่อนๆ ในเรือขุดเจาะน้ำมันก็เลยมีความคิดว่า เราน่าจะถ่ายรูปหมู่รวมกันหลายๆ คน เพื่อให้พี่เขาเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก เพราะปกติพวกเราก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสถ่ายรูปรวมกันซักเท่าไหร่ วันนั้นจึงเป็นโอกาสดี จึงได้นัดหมายเพื่อนๆพนักงานที่ว่างจากงานหรือหลังจากเลิกทำงาน ไปพร้อมกัน ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนชั้นดาดฟ้าเรือ เพื่อมาถ่ายรูปรวมกัน มีตัวอย่างรูปถ่ายมาให้ดูด้วยค่ะ

ปิดท้ายด้วยภาพวิวรุ้งกินน้ำนะคะ จะเห็นได้บ่อยช่วงหลังฝนตกค่ะ

                สองสามเดือนหลังจากพี่คนนั้นได้ลาออกจากงานไปเรียบร้อยแล้ว ผู้เขียนก็ได้มีโอกาสได้สอบถามความเป็นไปของการใช้ชีวิตการทำงานบนฝั่งว่าเป็นอย่างไรบ้าง ก็ได้ความกลับมาว่าแรกๆ ก็รู้สึกเหงาๆ เหมือนชีวิตขาดหายอะไรไปซักอย่าง คิดถึงเพื่อนๆ ที่ทำงานมาด้วยกัน แต่ตอนนี้รู้สึกมีความสุขกับชีวิตการทำงานบนฝั่งแล้ว เพราะสามารถเดินทางไปไหนมาได้ตลอดเวลา ไม่ต้องมาติด (คุก) อยู่ในทะเลเหมือนกับพวกเรา :) อืม....ในเมื่อชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไป และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะคะ...