บริหารธรรมะในสถานศึกษา

ธรรมใดใดก็ไร้ค่าถ้าไม่ทำ

ข้าพเจ้าไม่มีโอกาสเข้าวัดมากนัก แต่ทุกครั้งที่เข้าวัด  จะเกิดความรู้สึกจรรโลงใจ เห็นว่าการดำรงชีวิตควรดำเนินไปอย่างไรอย่างระมัดระวัง  ยิ่งเห็นตัวอย่างภาพนรก สวรรค์และการถูกลงโทษของมนุษย์ที่ตายไปแล้วและได้รับผลกรรมที่ติดบริเวณผนังศาลาวัด  เกิดคำถามอยู่ 2 ข้อ คือ 1 ทำอย่างไรจะไม่ถูกลงโทษอย่างนั้น 2 ที่ผ่านมาเราทำผิดอะไรบ้างรึเปล่า  ยิ่งพิจารณารู้สึกว่าต้องพยายามนำธรรมะให้อยู่ในจิตใจเสมอ  แต่เหมือนกับว่าธรรมะอยู่กับเราได้ไม่นาน เพราะการดำรงชีวิตในสังคมเป็นสังคมแห่งการต่อสู้และเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่ ฉะนั้นการที่ธรรมะจะงอกงามในตัวเรา การที่เราทำตามสถานภาพและบทบาทให้ดีที่สุดในเบื้องต้นก่อน ไม่ก่อความเดือดร้อน  ทุ่มเทกับหน้าที่การงาน  และคิดว่าการทำ ทำ และทำในสิ่งที่ดีน่าจะเป็นหนทางเบื้องต้นที่จะทำให้เกิดธรรมะในตัวเรา  ในฐานะที่เราเป็นครูจะนำสู่บุตรหลานอย่างไรและถ้าเป็นผู้บริหารจะนำธรรมะสู่บุคลากรอย่างไร