อย่ารอคำว่า เดี๋ยวจะทำ...พรุ่งนี้จะทำ เพราะบางทีอาจไม่มีพรุ่งนี้สำหรับสิ่งนั้น
บันทึกนี้เกิดจากความเสียใจและเสียดายโอกาสของตัวผู้เขียนเอง เนื่องจากเมื่อวันศุกร์ที่ ๒๖ พ.ย. ๕๓ ข้าพเจ้าได้ออกไปเที่ยวชมงานเจ้าพ่อหลักเมืองมัญจาคีรีร่วมกับครอบครัว ระหว่างกลับบ้านได้มองเห็นกลุ่มคนเป็นจำนวนมากกำลังทำกิจกรรมที่เรียกว่า "ไทยมุง" ข้าพเจ้าก็เป็นไทยคนหนึ่งจึงเดินเข้าไปรวมกลุ่มด้วย จึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เห็นนั้นก็คือ ชายชราคนหนึ่งทั้งเต้นทั้งรำด้วยความสนุกสนาน(เพราะเสียงเพลงจากงานดังมาก)กำลังบรรยายและสาธิตการม้วนผมรูปทรงต่างๆ จากพลาสติกเส้นเล็กๆ (มีด้วยกันหลายทรงมาก...ตัวข้าพเจ้าเองยังจำได้ไม่หมด)
ข้าพเจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นคือสิ่งใหม่ที่สามารถเรียนรู้นำไปถ่ายทอดและได้ความรู้เพิ่มเติม และยังสามารถนำไปประกอบอาชีพได้ แต่อาจจะยากสักนิดเพราะเราต้องเรียนรู้เทคนิคในการม้วนผมทำรูปทรงต่างๆ ถ้าเราทำได้เราจะไม่ต้องเสียเวลามาก..ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสูง และมีผู้รู้..ผู้ชำนาญ ที่ไม่ต้องเสียค่าจ้างในการมาให้ความรู้ในครั้งนี้
อย่ารอคำว่า เดี๋ยวจะทำ...พรุ่งนี้จะทำ เพราะบางทีอาจไม่มีพรุ่งนี้สำหรับสิ่งนั้น หมายความถึงตัวข้าพเจ้าเองที่คิดว่าอยากจะถ่ายภาพเก็บไว้(ขั้นตอนของการม้วนผมแต่ละทรง) แต่ด้วยความคิดที่ว่ามีคนมุงดูและให้ความสนใจเป็นจำนวนมากข้าพเจ้าจึงบอกตัวเองว่า พรุ่งนี้จะมาใหม่แล้วค่อยถ่ายภาพและบันทึกบอกเพื่อนๆ ที่เวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้แห่งนี้ แต่นี่คือหนึ่งความเสียใจที่คิดอย่างนั้นเพราะวันนี้ชายชราผู้นั้นไม่มาในวันนี้ และอีกหนึ่งเสียดายคือโอกาส...โอกาสที่ว่าคือ เมื่อสิ่งที่เราสามารถรู้ด้วยการเรียนรู้จากการพบเห็นและต้องการจะนำความรู้นั้นไปขยายผล แต่โอกาสนั้นกลับจบลงด้วยคำว่า พรุ่งนี้...
ข้าพเจ้าจึงรู้สึกเสียใจและอยากบันทึกเตือนตัวเองว่า อย่ารอ! อีกครั้ง
เมื่อโอกาสและเวลามาถึงตัวให้รีบคว้าเอาไว้ก่อน..พ่อสอนไว้
คติประจำตัวที่คิดขึ้นมาเองค่ะเมื่ออ่านบันทึกนี้จบลง
สิ่งที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นบทเรียนในครั้งต่อไปสำหรับเรานะคะ...
สุขสันต์กับค่ำคืนนี้ค่ะ
ใช่ค่ะครูกีร์...สิ่งที่พลาดจะเป็นบทเรียนสอนเรา (คว้าไว้ก่อน...พ่อสอนไว้) ยืมไปใช้ได้นะค่ะ...ขอบคุณค่ะที่แนะนำแล้วโอ๋จะนำไปใช้นะค่ะ