จดจำเหตุการณ์เมื่อปี พ.ศ.๒๕๒๑ คราวเมื่อเดินทางจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพมหานคร ไม่ได้ไปคนเดียว ไปกับเพื่อน ๆ ที่สอบติดหลายมหาวิทยาลัย พวกเรามุ่งหน้าไปสมัครเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหง
จดจำเพลงความหมายที่ดีร้องโดย ผศ.พรชัย สุนทรพันธ์ ประโยคสำคัญ ๆ เช่น เปลวเทียนให้แสง รามคำแหงให้ทาง หรือจากเนื้อเพลงที่ว่า ...ผู้คนแดนไกล ภายในสยาม ต่างมาที่ราม ด้วยความภูมิใจ...ความหวังของเรานั้นอยู่ใกล้มือ...ฯลฯ อันที่จริงคราวเมื่อแรกตั้งมหาวิทยาลัยนี้จนถึงปัจจุบันมีเรื่องเล่ามาก ขอบันทึกไว้ย่อ ๆ ไว้ว่าเราไม่ลืมราม
นายเชาวลิต สุจริตกุล เล่าให้น้อง ๆ ฟังคราวเมื่อจัดกิจกรรมวันรามคำแหง ครั้งนั้นท่านดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาหัวหน้าศาล จ.น่านและประธานชมรมรามคำแหง จ.น่าน เป็นบัณฑิตรามคำแหงรุ่นแรก ไปสมัครงานที่ไหนไม่ค่อยได้รับการยอมรับ
ยังมีคำกล่าวของท่านอื่น ๆ อีกว่า สอบเข้ามหาวิทยาลัยในระบบปกติไม่ได้ การเปิดรามคำแหงครั้งนั้นเป็นการเปิดโอกาสให้นักเรียนได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเปิด มีสารพัดเรื่องราวที่มหาวิทยาลัยเปิดขนาดใหญ่แห่งนี้ มีศิษย์เก่ามากมายในสยามประเทศ
วันนี้ที่น่านมีกิจกรรมทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ศิษย์เก่าผู้ล่วงลับและมหาวิทยาลัยในวาระก่อตั้งเป็นปีที่ ๓๙ กิจกรรมเราพากันไปเลี้ยงอาหารเด็กนักเรียนที่ รร.น่านปัญญานุล อ.ภูเพียง จ.น่าน ภาคค่ำมีงานเลี้ยงพบปะสังสรรค์
