“ผมบริจาคสังกะสี จำนวน 10 แผ่น” ผู้ใหญ่บ้านซึ่งเป็นที่ศรัทธาของคนในชุมชนเป็นผู้เริ่ม และแล้วอุปกรณ์ที่จะใช้ปลูกบ้าน ได้แก่ ต้นเสา ไม้ปูพื้นและอื่นๆที่จำเป็นจึงหลั่งไหลตามมาจากผู้คนในชุมชน หนองน้ำสาธารณะประจำหมู่บ้าน ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามจับสัตว์น้ำทุกชนิดของสมาชิกชุมชน มติที่ประชุมได้อนุญาตให้เป็นกรณีพิเศษสำหรับตานวล ให้ลงจับสัตว์น้ำ หาปู หาปลา มาเป็นอาหารได้ อีกทั้งยังมีมติอนุญาตให้ใช้น้ำประปา และห้องน้ำของโรงปุ๋ยได้อย่างสะดวกสบาย
เมฆที่เคยมืดดำ ถูกหลอมละลายกลายเป็นน้ำทิพย์จากฟ้าลงสู่ผืนนาที่เคยแห้งแล้ง ...วันนี้ผืนนาที่ชุมชนแลดูเขียวชอุ่มไปด้วยต้นข้าวที่กำลังอุ้มท้องและพร้อมจะให้ผลผลิตอีกไม่กี่วันข้างหน้า เมื่อฝนซาท้องฟ้าดูสว่างไสว มองไปทางไหนก็เห็นแต่รอยยิ้มที่เป็นสุขของผู้คนในชุมชน....
ทุกครั้งที่ฉันมาที่นี่ ฉันจะแวะมาเยี่ยมและถามข่าวตานวลเสมอ ซึ่งฉันเห็นความเปลี่ยนแปลงแตกต่างระหว่างครั้งแรกและครั้งสุดท้ายได้อย่างชัดเจน..
“ทุกวันนี้มีความสุขดีครับแม้ว่าผมจะไม่มีญาติที่เป็นสายเลือดเดียวกัน แต่ชาวบ้านที่นี่ก็ใจดี อยู่กันแบบพี่แบบน้องไม่ทอดทิ้งผม ดูแลผมและลูกไม่เคยรังเกียจ เบี้ยเลี้ยงผู้สูงอายุผมก็ได้รับเดือนละห้าร้อยบาท ส่วนน้องบอลยังต้องรอก่อน เพราะเป็นช่วงเปลี่ยนนายก อบต. แต่คุณครูในโรงเรียนประจำหมู่บ้านได้ช่วยเหลือรับเข้าไปเรียนกับเพื่อนคนอื่นๆโดยไม่ได้แสดงความรังเกียจ น้องบอลก็ขยันมาก ตื่นแต่เช้าทุกวัน ไปวัดเพื่อกราบหลวงพ่อและรอรับข้าวก้นบาตรมาให้พ่อทุกเช้าจากนั้นก็รีบกุลีกุจอไปโรงเรียน..”
ตานวลบอกเล่าถึงความเป็นไปในครอบครัวด้วยดวงใจที่เป็นสุข โดยที่ฉันสามารถมองเห็นได้ทางสีหน้าที่และแววตาของแก ยังมีความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างที่ ฉันสังเกตเห็นรอบๆบ้านหลังใหม่ของแกที่เคยรกรุงรังด้วยหญ้านานาชนิด ถูกแผ้วถางจนดูสะอาดตา ขยะถูกเก็บใส่ถุงปุ๋ยและจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบบนชั้นไม้ที่สร้างขึ้นตามอัตภาพที่พอมี ฉันรู้สึกยินดีและมีความสุขกับแกไปด้วยที่เห็นความแตกต่างจากครั้งก่อนที่ได้พบ
“ไม่อยากให้หญ้ารก กลัวงู ทำที่เก็บของ เก็บขยะ จะได้ทำความสะอาดบ้านได้ง่าย” สิ่งที่เห็นนี้ บอกได้เป็นอย่างดีว่าตานวลที่เคยท้อแท้ หมดกำลังใจ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็นคนใหม่ ที่เห็นคุณค่า และตระหนักถึงความสำคัญของการมีชีวิต มีกำลังใจที่จะต่อสู้กับชีวิตเหมือนผู้คนทั่วไป....
เรื่องของตานวลทำให้รู้สึกเป็นสุขเช่นเดียวกับฉันไหม ที่เห็นคนทุกข์คนยากได้พบกับความสุข เพราะเขาก็มีสิทธิ์ที่จะกินอิ่มนอนอุ่นตามอัตภาพของตัวเอง สำหรับฉันรู้สึกเป็นสุขมาก เมื่อได้เห็นความงดงามในจิตใจของผู้คนในชุมชน ที่ให้การช่วยเหลือดูแลซึ่งกันและกัน ให้ความรัก และความอบอุ่นดุจดั่งญาติมิตร โดยไม่คิดรังเกียจว่าเป็นคนทุกข์คนยากแต่อย่างใด
หากจะถามเหตุผลว่าทำไมตานวลจึงซมซานกลับมาที่นี่ ทั้งๆที่ไม่มีสมบัติพัสถานหรือลูกหลานญาติพี่น้องแต่อย่างใด ฉันสามารถตอบคำถามแทนชุมชนแห่งนี้ได้อย่างภาคภูมิใจว่า....
เพราะที่นี่ มีที่ ให้พิงพัก เพราะที่นี่ มีรัก ที่อบอุ่น
เพราะที่นี่ มีน้ำใจ ที่เจือจุน รวมเป็นทุน... อ้อมกอด...ที่ปลอดภัย
รวยหรือจน ทุกข์ยาก ลำบากยิ่ง ไม่ทอดทิ้ง หรือฟาดฟัน ให้หวั่นไหว
แต่โอบกอด ทุกชีวิต ด้วยสายใย หลอมรวมใจ ปกป้องภัย ให้ทุกคน....
"หิ่งห้อยกลางป่า"
เกือบจะหมดแรงหายใจแล้ว....ต้องขอบคุณคุณครูอึ่งมากมายนะคะ......ที่ช่วยเปิดใจ.....เติมไฟในใจ....ที่อ่อนล้าเต็มที่.....ของ...คนที่......คอยถามตัวเองทุกวันว่า....มีลมหายใจไปเพื่อใคร....เพื่ออะไร.......หลังจากมาร่วมกิจกรรม KM. มาคลี่ความดี.....มามองโลกที่เป็นบวก.........ที่อินเตอร์รีสอร์ทแล้ว......มีอะไรหลายอย่าง....ที่.....แว๊บเข้ามา......ในใจ....ความคิด.......อยากมีกิจกรรมที่อบอุ่นอย่างนี้......ทั้งที่ก้าวแรก....ที่เข้ามา.......ในใจปฏิเสธ........การอบรม....ที่......เกือบทุกครั้ง.....บอกตัวเอง.....ว่า.....ก็.....เหมือนเดินวนเวียนในอ่าง.....ใบเดิมๆ.......แต่.....วันนี้......ปรารถนา....อยากให้....สิ่งที่ดีๆ....ในชุมชน......ที่....เรา....ยังไม่ได้ทำ.....เนื่อจากว่า.....เรา .......ขาดเครื่องมือทางความคิด..........และเรา....ไม่เคย.....มีทักษะ....ในการใช้เครื่องมือ.....ที่มีอยู่ในตัวเรา.........ออกมาใช้......หรือ.....นำออกมา......ฟาดฟัน.....ตัวเองได้....เท่านั้น........ขอบคุณครูอึ่งมากจริงๆค่ะ.......ขออานิสงค์ผลบุญ....ที่ครูอึ่งทำในครั้งนี้..........ส่งผลให้คุณครูผู้น่ารักสมปรารถนาและความตั้งใจทุกสิ่งอย่างที่มีได้ในโลกนี้ค่ะ..........
จะทักทายมาบ่อยๆค่ะ
dargonmom
“ ..ท้อได้แต่อย่าถอย เราจะคอยเติมกำลังใจให้กันและกัน.”