เหตุการณ์ทุกๆครั้งจะสอนบทเรียนให้กับเราอยากหลากหลาย หากเราเท่าทันที่จะเรียนรู้

        ครูนกหายไปจากบล็อกระยะหนึ่งด้วยหลายสาเหตุหนึ่งในนั้นคือ ภาวะน้ำท่วมหาดใหญ่ในช่วงวันที่ 1- 3 พฤศจิกายน ตอนนี้หลายมานั่งทบทวนเพื่อบอกเล่าประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้จากตรงนี้ เรียนรู้คน เรียนรู้ธรรมชาติ และเรียนรู้ตนเองไปด้วย ครูนกคงจะเล่าเป็นสามช่วงคือ ก่อนเข้าสู่ภาวะน้ำท่วม ขณะน้ำท่วมและหลังจากน้ำท่วม วันที่ 1 พฤศิกายนครูนกไไปสอนตามปกติ แต่สภาพแวดล้อมไม่ปกติคือฝนตกตลอด คลองประจำหมู่บ้านครูนกน้ำล้นท่วมบ้านของคนที่อาศัยอยู่ริมคลอง ทำให้แม่ครูนกเตือนครูนกว่า ไปทำงานคอยฟังข่าวน้ำท่วมด้วยนะ แล้วถ้ากลับบ้านไม่ได้ก็ให้นอนหอพักไปเลย และเตรียมคิดหาที่จอดรถด้วย แม่ครูนกบอกว่า น้ำท่วมมากแน่นอนปีนี้ และอาจจะท่วมหาดใหญ่ด้วย
        ในที่สุดครูนกก็กลับบ้านไม่ได้จริงๆค่ะ ประมาณเที่ยงทั้งเพือนและแม่ก็โทรศัพท์มาบอกเรื่องน้ำท่วมเส้นทางจราจรแถบบ้านพรุ ทุ่งลุง ว่าในเวลานั้นระดับน้ำสูงเกินขับรถกลับได้แล้ว (ประมาณเอว) ช่วงบ่ายโรงเรียนครูนกได้ประกาศปล่อยให้นักเรียนกลับบ้านทุกคน ก่อนหน้านี้ก็มีผู้ปกครองมารับลูกเป็นจำนวนมากเพราะเขตอาศัยรอบๆ หาดใหญ่น้ำท่วมแล้ว ครูนกขับรถไปเก็บในโรงเรียนมัธยมศึกษาใกล้สนามบินซึ่งเปิดบริการให้จอดรถอย่างเป็นระบบคือ การมีการลงทะเบียน ตอนกลับครูนกอาศัยรถสองแถวประจำทางซึ่งมีเพื่อนร่วมโดยสารเป็นผู้ที่นำรถไปฝากเกือบทั้งคันรถเลยค่ะ แสดงว่าการประชาสัมพันธ์และการเตรียมตัวของคนมีอยู่ในระดับน่าพอใจ ก่อนกลับหอพักครูนกซื้อเทียนไขเพิ่ม (ไว้เผื่อคนอื่นๆ) และขนมปัง (เพราะกลัวต้องทานมาม่าแบบแห้งอย่างเดียว)
        ขณะนั้นครูนกก็เดินผ่านสะพานข้ามคลองอู่ตะเภาบริเวณวัดหาดใหญ่ใน ก็เห็นธงสีเหลืองซึ่งเป็นธงเตือนภาวะน้ำท่วม มองระดับน้ำก็คิดว่าปีนี้ตัวเมืองชั้นในไม่รอดแน่นอน จึงกลับไปเตรียมตัวที่หอพักเรื่อง ไม้ขีด น้ำดื่ม น้ำใช้และอื่นๆ เท่าที่จะเตรียมได้ค่ะ ครูนกเจอลูกศิษย์ที่ร้านสะดวกซื้อก็แนะให้เขาซื้อไม้ขีดซื้อเทียนไข...เด็กยังถามครูนกกลับ ต้องแบบนี้เลยเหรอครับครู ครูนกบอกว่า ปีนี้น่าจะท่วมนะต้องเตรียม ในที่สุดประมาณสองทุ่มน้ำก็เข้าตัวเมืองชั้นในบริเวณที่ครูนกอยู่เรียบร้อยค่ะ.....สองทุ่มกว่าครูนกไปช่วยสมาชิกในหอพักขนย้ายรถจักรยานยนต์ไว้ชั้นสอง ไปช่วยแนะเจ้าของหอพักให้ถอดแบตเตอรี่รถยนต์ ซึ่งทั้งหอพักเหลืออยู่สองคันคือ รถของเจ้าของหอพัก กับรถน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่ง และช่วยขนโต๊ะในสำนักงานหอพัก ตลอดจนช่วยถอดสาย Lan สาย Internet ต่างๆ ในที่สุดน้ำก็เข้าสู่ตัวอาคารอย่างรวดเร็วทำให้เด็กๆหลายคนตกใจกับสภาวะน้ำที่มาอย่างรวดเร็ว แล้วพวกเรารับมือกับน้ำท่วมกันอย่างไรขอเล่าในบันทึกหน้าค่ะ

 

"สถานที่จอดรถของหอพัก...ในตอนเช้าวันที่สอง"