ได้รับโทรศัพ์จากหมอหยก ว่าได้ปลาช่อนนา ตัวโตๆ มาสองตัว สามกิโล ตั้งใจทำอาหารมื้อเที่ยงให้อาม่ากิน เพราะเคยได้ยินอาม่าบ่นเรื่องหาปลาซ่อนจะนำมาทอด แล้วผัดเปรี้ยวหวาน ไม่ได้สักที่ วันนี้เลยโชคสองชั้น ได้ชิมรสมือทำอาหารของหมอหยก ที่บ่อปลาเพิงขายไข่ ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ แล้วยังได้ปลาช่อนสดที่หมอหยก เป็นคนทำปลาและแล่เนื้อให้เรียบร้อยกลับบ้านมาหนึ่งตัวค่ะ
รายการอาหารที่แสนถูกใจ มีเทมปุระ ฟักทอง ข้าวโพดอ่อน และถั่วฝักยาว เนื้อปลาช่อนล้วนๆ ทอดน่ากินมากๆ ไข่เป็ดทุ่งต้ม(ที่ไข่แดงเป็นยางมะตูม) ส้มตำไทยพิเศษใส่พริกเม็ดเดียว(สำหรับอาม่า) ส้มตำรสแซป น้ำพริก กินกับหนอไม้เผา อาหาร รสจัดๆ อีกสำหรับหมอแหลม( สามีหมอหยก ) มีข้าวเหนียวนึ่งร้อน และข้าวจ้าวให้เลือก อาม่าเลือกกินข้าวเหนียวค่ะ แค่นี้ก็สุดยอดของความอร่อยแล้ว ของหวานมี ฟักทองเชื่อม กล้วยเชื่อม และเผือกเชื่อม ส่วนอาม่าแค่สอนให้หลานชินจังลูกชายคนเล็กของหมอหยก ต้มชาสมุนไพรที่อาม่าเตรียมไปให้ และชอกโกแล็ตไปฝากหลานชิยจัง
นึกดูแล้วก็แปลกเหมือนกัน ว่าทำไมอาม่าสนิทสนมกับครอบครัวหมอหยกมากในเวลาที่รวดเร็ว โดยเฉพาะหลานชินจัง เรียนแค่ชั้นประถม แต่เป็นเด็กที่มีความคิดอ่านเป็นของตัวเอง ชอบวิชาประวัติศาสตร์ ภาษาไทย และพุทธศาสนา มีความรู้เรื่องพุทธประวัติ ความรู้เรื่องพระที่โด่งดังในประวัติศาสตร์ไทยทุกยุคทุกสมัย และมีเกล็ดความรู้ มากมายอย่างที่หาตัวจับยาก อาม่าได้มาเรียนรู้จากเด็กตัวเล็กๆ มากมาย เล็กแต่ตัว แต่สติปัญญานั้นผู้ใหญ่บางคนสู้ไม่ได้เลย ชอบค้นคว้าศึกษา มีเรื่องที่ชอบถามอาม่ามากมาย นอกจากนี้แล้ว ที่น่าทึ่งอีกเรื่องคือการช่วยเหลือคน ด้วยการให้โอกาส ให้ยืมเงินทำทุน ซื้อของมาขายทำมาหากินทำให้มีรายได้ แต่ต้องทะยอยคืนทุน ทุกวันอย่างเป็นระบบมีบัญชีกำกับด้วย เห็นแล้วอดชื่นชมไม่ได้ ช่างมีระเบียบ มีวินัย มีน้ำใจ สามารถช่วยผู้ใหญ่ได้ เป็นที่พึ่งให้ผู้ยากไร้ การหยิบยื่นความช่วยเหลือ และให้โอกาสคนนั้นเป็นบุญทียิ่งใหญ่ค่ะ
