ถ้าตลอดเวลาที่มีชีวิตบนโลกนี้ เราได้สะสมสิ่งที่แสนดีและสวยงาม กลับไปตกแต่ง เพิ่มคุณค่าให้บ้านเก่าของเรา เราก็อยากตามเสียงนั้นไป...แต่ถ้ายังไม่แน่ใจล่ะ ....เสียงนั้นมันวังเวงชอบกล

  วันนี้ เป็นอีกวันหนึ่งของชายชรา ที่เกิดอาการเป็นลม หน้าเขียว ขณะกำลังเข้าโบสถ์ เพื่อไปสวดมนต์ทำวัตรเย็น เช่นทุกวัน เพื่อนๆช่วยกันนวดเฟ้น ส่งถ้ำยาดมให้ ด้วยความห่วงใย ไม่นาน เขาก็กลับคืนสติ รู้สึกอ่อนเพลียและขับรถกลับบ้านไม่ไหว จึงเรียกให้ภรรยา และลูกหลานมารับ หลังจากดื่มยาหอมละลายน้ำอุ่นไปหนึ่งแก้ว แล้วเขาก็ขึ้นนอน

  อาการเช่นนี้ เกิดขึ้นสองครั้งแล้ว กับญาติของผู้เขียนเอง เป็นสัญญาณบ่งบอกความอ่อนล้าของร่างกาย ที่นับวันจะลดทอนความแข็งแรงลงไปทุกที ทุกที

  เมื่อเยาว์วัย สรรพสิ่งรอบตัว รวมถึงตัวเราเอง ช่างดูมีชีวิตชีวา สดชื่นแจ่มใส มีเรี่ยวแรงต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆนาๆได้อย่างไม่รู้สึกบั่นทอนใดๆ ไม่ช้านาน เมื่อวัยเริ่มร่วงโรย ดูเหมือนสรรพเสียงที่เคยได้ยิน ที่เคยเร่งเร้าปลุกปลอบวิญญาณ ให้ออกไปท้าทายความคาดหวัง อย่างทรนง บัดนี้ เสียงเหล่านั้น กำลังแปรเปลี่ยนไป กลับฟังได้เป็นสำเนียง ที่เว้าวอน เตือนความจำว่า " กลับบ้านเถิดนะ...... จากมานานแล้ว......พักผ่อนกันเสียที....." ถ้าตลอดเวลาที่มีชีวิตบนโลกนี้ เราได้สะสมสิ่งที่แสนดีและสวยงาม กลับไปตกแต่ง เพิ่มคุณค่าให้บ้านเก่าของเรา เราก็อยากตามเสียงนั้นไป...แต่ถ้ายังไม่แน่ใจล่ะ ....เสียงนั้นมันวังเวงชอบกล

     ที่จริงเสียงเพรียกนี้ ดังใกล้เข้ามาทุกที แต่เราไม่ได้ตั้งใจฟังเอง จวบจนกระทั่ง เมื่อใจเริ่มหยุดการดิ้นรน อ่อนล้า เราจึงได้ยินเสียงนั้นชัดเจนขึ้น

    เสียงเพรียกที่ใกล้เข้ามาทุกทีนี้  มีพลังอำนาจเร้นลับ ที่สามารถนำพาเรากลับบ้านเก่าได้จริงๆเสียด้วย