อาทิตย์กำลังจะลาลับดลกอย่างอาลัยอาวรณ์ น่าประทับใจผมยืนดูเพลินๆ
โบสถ์ซานตาโกเซ่-3
โสภณ เปียสนิท
..........................................
เดินช้า ๆ ใกล้เข้าไป เขาชำเลืองมองสบตาผมเพียงครั้งเดียวแล้วตั้งหน้าตั้งตาวาดภาพสีน้ำโบสถ์ยอดแหลมสีสันสดใสภายใต้ฟ้าสีแสดขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับโลกอย่างอาลัยอาวรณ์ น่าประทับใจ ผมยืนดูเพลิน ๆ ส่วนเขาเฉยเมยเหมือนว่าผมเป็นเพียงอากาศธาตุ
มองอุปกรณ์หลักในอาชีพของเขาคือ รถเข็นเหมือนรถสาลี่บ้านเราใส่อุปกรณ์หากินอื่น ๆ มากมาย ภาพวิวสีน้ำวาดเสร็จแล้วซ้อนกันหลายใบ ตั้งแสดงไว้ขายกับผู้ที่สนใจ มีเก้าอี้สองตัว สำหรับเขานั่งวาดเองหนึ่งตัว และสำหรับแขกผู้สนใจนั่งให้เขาวาดภาพเหมือนตัวเอง หรือนั่งรอภาพที่ต้องการ มีผ้าใบสำหรับคลุมรถหนึ่งผืน มีร่มขนาดใหญ่เหมือนร่มขายของชายหาดหัวหินบ้านเราหนึ่งคัน แค่นี้บวกกับฝีมือที่สรรค์สร้างมาอย่างยาวนานทำให้เขาดำรงชีวิตอยู่ได้
Good afternoon “กู๊ด ดาฟเท่อร์นู้น” ผมเริ่มทักทายเป็นภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงกาญจนบุรีอิงลิชเข้าให้ เขาหันมามองนิดหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะมีรอยยิ้มน้อย ๆ คงนึกในใจ “ไอ้คนนี้สำเนียงเหน่อประหลาดชอบกล” เขากล่าวตอบรับแล้ววาดภาพของเขาต่อไป
จากการพูดคุยกันยาวนาน ผมรับทราบข้อมูลแห่งชีวิตของชายร่างเล็กสันทัดดังนี้ เขาเองเป็นชาวอัลเบเนี่ยน ในชนบทอันห่างไกล ครอบครัวเป็นเกษตรกร วันเวลาในชนบทดูเหมือนว่าว่างเปล่าล่วงเลยผ่านไป เขามองไม่เห็นหนทางที่จะพาชีวิตก้าวสู่วันข้างหน้าอันรุ่งเรืองได้ วันหนึ่งจึงได้ตัดสินใจมุ่งสู่อิตาลี เพื่อหาความท้าทายและความก้าวหน้า แรก ๆ เคยวาดภาพการ์ตูนในนิตยสารบ้าง วาดเพื่อนนำไปทำการ์ตูนเอนิเมชั่นบ้าง แต่เห็นว่าเป็นอาชีพที่ไม่มีความเป็นอิสระ ต้องคอยรองรับอารมณ์และความรู้สึกของเจ้านาย ซึ่งหมายถึงเจ้าของเงินที่เขารับมาจับจ่าย จึงหนีออกมาวาดภาพสวย ๆ ขายชาวต่างชาติจะดีกว่า
