อาลัย

นั่งมองลานดิน

พิกุลโรยรา  ร่วงหล่น

เออ...หนอ ชีวิต

ที่สุดย่อมเป็น...เช่นนี้

เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย

เป็นวัฏฏะ...ที่มิอาจหลีกเลี่ยง

คงมิใช่ความอ่อนแอ

ถ้าจะรู้สึกอาลัย...สูญเสีย

ด้วยความผูกพันนั้นมีอยู่

หากแต่...สติ  นี่กระมัง

ที่จะเป็นเครื่องเหนียวรั้ง

ความเป็นปกติ  ธรรมดา 

ให้กลับคืนมา  อีกครั้งหนึ่ง.