(ก้าวแรกที่กลับมาบนหลังอาน)
ลงเขาลงดอยแล้ว ใจสดชื่นหน้าตาสดใส
มาเชียงใหม่บ้านพี่สาวที่รัก พบเจอเจ้าสองล้อ
รูปร่างปราดเปรียว ทำให้ย้อนวัยกลับไปสมัยเป็นเด็กมัธยม
ต้องปั่นจักรยานไปโรงเรียนไปกลับทุกวัน มันเป็นวันวารที่สนุกสนาน
จนยากจะลืมเลือน จับกลุ่มกันขี่ไปคุยไปถึงโรงเรียนโดยไม่รู้ตัว
สิบกว่าโลเป็นเรื่องง่ายๆ หากวันเวลาผ่านมาเนิ่นนาน
ได้มาเห็นจักรยานคันงามรูปทรงคลาสสิค ความอยากปั่นก็บังเกิด
พี่สาวชวนปั่นไปเที่ยวรอบเมืองเชียงใหม่ตอบตกลงโดยไม่คิดมาก
สามคนกับเวียงกุมกาม สวนพฤกษศาสตร์ เลยไปถึงโครงการหลวงดอยคำ
ความตื่นตาตื่นเต้นเหมือนเด็กมัธยมกลับมาสิงสู่อีกหน ให้อาวรณ์วันเวลาเก่าๆ
สัญญากับตัวเองกลับมากรุงเทพเมื่อไหร่ ต้องปั่นจักรยานไปทำงานให้ได้
เอาชนะความกลัวทั้งหลาย เพื่อนฝูงทั้งห้ามทั้งแช่งและสรรเสริญ
เริ่มจากการซื้อจักรยานเก่ามือสองจากญี่ปุ่น Bridgestone สีขาวมุก โซ่สายพาน
น้ำหนักเบา มีเกียร์ทด จำได้ว่าวันแรกที่ออกเดินทางจากบ้านมาที่ทำงาน
ตื่นเต้นและเกร็งไปหมด แต่ก็ถึงโดยสวัสดิภาพ มีอุปสรรคเล็กๆน้อยระหว่างทาง
เจอผู้คนที่เป็นนักปั่นได้ส่งยิ้มและทักทายให้กัน จากวันนั้นเป็นเวลาสองปีที่เดียว
ที่ไม่ได้บ่นเรื่องรถติดในกรุงเทพ และยังได้รับสมาชิกใหม่เป็นเจ้าชมพูคันนี้
เจ้าคันขาวเลยต้องจอดเฝ้าคอนโด แต่อีกไม่นานจะต้องผลัดกันทำงานนะลูกรักทั้งสอง
รอให้ขาหายเจ็บก่อนก็แล้วกัน เพราะมันเอ็นฉีกจากอุบัติเหตุจากคนไร้น้ำใจ
จอดเงียบๆรอฝนหยุด
สวัสดีค่ะ มาชมจักรยานสีหวานค่ะ
ขอให้ขาหายไวๆ จะได้สุขสันต์กับการปั่นเช่นเคย มีความสุขมากมายนะคะ
ขอบคุณค่ะคุณบุษรายังระลึกถึงค่ะ
ขอบคุณคุณปูที่แวะมาเยี่ยมบ้าน
สวัสดีค่ะ สบายดีหรือยังคะ คิดถึงน้องชมพู ได้พาน้องชมพูไปเที่ยวไหน อย่าลืมมาเล่า ส่งข่าวกันบ้างนะคะ สุขสันต์ปีใหม่ กอดตัวเองให้เปี่ยมกำลังใจ แล้วไปกอดเมืองไทยให้หายเหนื่อย ขอบคุณค่ะ :)
ยังระลึกถึงค่ะคุณปู หายเจ็บแล้ว ขอบคุณค่ะ
ไว้ว่างๆจะมาเล่าชีวิตชาวสวน ชวนชิมลูกไม้ในสวนเราค่ะ
กลับมาทักทายเมื่อหายไปสามปี เหมือนเวลาแค่หลับตา