
สายน้ำหล่นจากที่สูง ลงสู่ที่ต่ำ "ยิ่งน้ำตกมีความสูงมากเท่าไร ขนาดใหญ่เพียงใด
สายน้ำก็จะไหลแรง และตกกระทบเสียงดังมากขึ้นเท่านั้น.."
ภาพนี้ถ่ายจากเลนส์ kit(เลนส์ที่ติดกล้องมา) พยายามถ่ายด้วยชัตเตอร์สปีดต่ำ ๆ
เพื่อให้สายน้ำที่ไหลลงมาดูไม่แข็งจนเกินไป แต่การถ่ายภาพด้วยชัตเตอร์สปีดต่ำมาก ๆ
โดยไม่มีขาตั้งกล้องจะทำให้ภาพที่ได้สั่นไหว เบลอ ดูไม่ชัดเจน
จึงต้องใช้เทคนิคส่วนตัวนิดหน่อย ด้วยการยึดตัวเองกับต้นไม้ให้มั่นคง
กลั้นหายใจลึก ๆ ก่อนกดชัตเตอร์ลงไปและค้างอยู่แบบนั้นสักพัก
(โอกาสต่อไปข้าพเจ้าคงได้เขียนเกี่ยวกับการถ่ายภาพเบื้องต้น ตามที่อาจารย์สอนมา
และก็ประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของตนเอง) บอกไว้ก่อนนะครับว่า
ข้าพเจ้าไม่ใช่มืออาชีพที่ไหน ไม่ได้ถ่ายรูปสวยแต่ประการใด แต่พอมีความชอบ
ทางด้านนี้อยู่บ้าง ก็เลยอยากแบ่งปันให้กับผู้อื่นที่กำลังสนใจการถ่ายภาพ
การได้มาของภาพนี้ ก็ตอนที่ข้าพเจ้ามีโอกาสได้ไปเที่ยวลาวใต้ เมื่อประมาณ
ปลายเดือนกรกฏาคม 2553 ฟังชื่อน้ำตกก็ออกจะแปลก ๆ สักหน่อย แต่ส้วม ภาษาลาว หมายถึง ห้องนอน หรือห้องหอ
ประเทศลาวเพื่อนบ้านของเรา ยังมีธรรมชาติที่สมบูรณ์อยู่มาก
สองข้างทางที่นั่งรถผ่าน เต็มไปด้วยแมกไม้ นานาพันธุ์
เมฆหมอกที่ปกคลุมท้องฟ้า พร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นระยะไม่ขาดสาย
เป็นบรรยากาศของฤดูฝนโดยแท้ ทุ่งนาสองข้างทางดูเขียวขจี
ทำให้ข้าพเจ้า คิดถึงบ้านเกิด ที่ตอนนี้กำลังแล้งหนัก ฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล
เนื่องจากที่บ้านทำนา จึงพอจะทราบว่าถ้าสภาพอากาศเป็นเช่นนี้
ขอแค่ได้พันธุ์ข้าวสำหรับเอาไว้ปลูกปีหน้าก็ถือว่าโชคดีแล้ว
เรื่องที่จะเอาไปขายเพื่อเป็นรายได้ ตัดทิ้งไปได้เลย
ไม่ต้องพูดถึงว่่า"โลกของเราร้อนขนาดไหน" เพราะแค่มองสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ เรา
สิ่งที่เราสัมผัส ก็พอจะรับรู้ได้
นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้าพยายามจะบอกทุกท่านว่า
"ยิ่งเราก้าวไปไกล ความเจริญมากขึ้น ผลกระทบก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น"
"ยิ่งน้ำตกมีความสูงมากเท่าไร ขนาดใหญ่เพียงใด
สายน้ำก็จะไหลแรง และตกกระทบเสียงดังมากขึ้นเท่านั้น.."
สวัสดีครับ "น้องชาย"
พี่เข้ามาอ่านบล็อกช้าหน่อยนะครับ
"มาช้า ดีกว่าไม่มา"
อ่านแล้วได้สาระมาก ๆ
เพิ่งรู้ว่า น้องมีของดีมาปล่อยจริง ๆ
ชอบบทสรุปสุดท้าย คิดได้อย่างไง ? ครับ
พี่เคยไปลาวใต้ประมาณ 2-3 ปี ที่แล้ว เอาภาพมาฝากนะครับ
ยังอยู่ในความทรงจำ และยังอยากไปอีกครับ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชม ครับ กว่าจะได้เขียนแต่ละครั้ง ทำไมมันช่างแสนยากเย็น รู้สึกว่าแบ่งเวลาที่มีอยู่ไม่พอเสียที งานอื่น ๆ ที่ได้รับมอบหมายมันเข้ามาอยู่ตลอดเวลา ไอเดียก็เลยหยุด ยังไงก็ฝากช่วยติให้ด้วยนะครับ
ป.ล. ผมคงต้องหาเวลาอ่านของท่านอื่น ๆ ให้มากขึ้น