หลังจากที่มีโอกาสได้ดูวีดีโอการเรียนการสอนแบบบูรณาการของโรงเรียนในหมู่บ้านคีรีวง จังหวัดนครศรีธรรมราช ทำใหดิฉันเกิดแนวคิดว่า แท้จริงแล้วห้องเรียนไม่ได้หมายถึงกรอบสี่เหลี่ยมแคบๆอีกต่อไป ครูก็อาจไม่ได้เฉพาะครูที่สอนในโรงเรียน และที่สำคัญสื่อการเรียนการสอนที่ดีนั้นก็คือสื่อจากธรรมชาตินั่นเอง

            เพราะห้องเรียนที่ใครต่อใครเรียกกันว่า ป่า แท้จริงแล้วกลับแฝงไปด้วยความรู้ที่น่าค้นหายิ่งนัก ทำให้ดิฉันไม่แปลกใจเลยว่า ตลอดเวลาที่ดูวีดีโอชุดนี้นักเรียนมีแต่รอยยิ้มที่บ่งบอกได้ถึงความสุขของการเรียนที่หาดูได้ยากในห้องเรียนปัจจุบัน สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเราคือสิ่งที่สามารถเรียนรู้และปรับใช้กับวิชาที่เราเรียนในห้องเรียนได้ ถ้าหากมีการเชื่อมโยงให้มีความสอดคล้อง และมีผู้ถ่ายทอดที่มีความเข้าใจ และที่สำคัญการรู้จักใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในชุมชนให้เกิดประโยชน์อยางคุ้มค่า อย่างพอเหมาะพอดี ถือเป็นการใช้ชีวิตที่พอเพียงตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวง

            และที่สำคัญไปกว่านั้นการที่ได้อยู่กับธรรมชาติ กับทรัพยากรของชุมชน ทำให้เกิดการหวงแหนและสำนึกรักโดยที่นักเรียนก็อาจไม่รู้ตัว ซึ่งถือเป็นหัวใจหลักของการบูรณาการนั่นก็คือ การพัฒนาอย่างยั่งยืนนั่นเอง

         ขอขอบคุณคณะอาจารย์ที่มีความตั้งใจจริงในการจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการและขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้การดำเนินงานเป็นไปด้วยดี ดิฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการศึกษาจะนำหลักการจัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการไปปรับใช้ให้เกิดประโยชน์กับผู้เรียนอย่างแท้จริง