ผมได้รับเชิญจากประธานสภาวิชาการมหาวิทยาลัยมหิดล  ศ. พญ. อำไพวรรณ   จวนสัมฤทธิ์  ไปร่วมประชุมสามัญประจำปี ครั้งที่ 2/2549  ในวันที่ 18 ส.ค.49   และขอให้ผมแสดงความเห็นเรื่อง "วิสัยทัศน์มหาวิทยาลัยมหิดล"

         ผมจึงขอเอกสารเกี่ยวกับสภาวิชาการ  มหาวิทยาลัยมหิดลมาศึกษา   พบว่าสภาวิชาการจัดตั้งขึ้นโดย "ข้อบังคับมหาวิทยาลัยมหิดลว่าด้วยสภาวิชาการ พ.ศ.2541"

         ซึ่งกำหนดไว้ในข้อ 16 ว่า "สภาวิชาการมีหน้าที่ในการเสนอความเห็นต่อสภามหาวิทยาลัยเกี่ยวกับเรื่องดังต่อไปนี้
(1) นโยบายวิชาการและแนวทางที่จะนำไปสู่เป้าหมายความเป็นเลิศทางวิชาการตามนโยบายของมหาวิทยาลัย   เพื่อสนองความต้องการของประเทศและกลไกในการพัฒนาและประกันคุณภาพทางวิชาการของมหาวิทยาลัย   รวมทั้งการร่วมมือกับองค์กรนอกมหาวิทยาลัยทั้งในและนอกประเทศ
(2) นโยบายและมาตรฐานเกี่ยวกับประเภทวิชาและคณะวิชาต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย   รวมทั้งหลักเกณฑ์ในการกำหนดหลักสูตร  การให้ปริญญาและปริญญากิตติมศักดิ์และการจัดตั้ง  การรวมและการยุบเลิกหลักสูตร  ประเภทวิชาและคณะวิชาต่าง ๆ
(3) ความตรงต่อนโยบาย แนวทาง มาตรฐาน และหลักเกณฑ์ของความคิดริเริ่มการดำเนินการและการดำเนินการใด ๆ ที่อยู่ภายใต้กำหนดตามข้อ (1) และ (2)
(4) เรื่องอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องทางวิชาการตามที่สภามหาวิทยาลัยมอบหมาย"

         ทำให้เกิดแนวความคิดว่า  สภาวิชาการต้องร่วมกันคิดเรื่องใหญ่ ๆ เรื่องเชิงพัฒนาวิชาการ   อย่าหลงเข้าไปทำงานเชิงกฎระเบียบหรือเชิงงานประจำ   เพราะการทำงานเช่นนั้นจะไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถของศาสตราจารย์ทั้งหลาย

         คำแนะนำของผม (ซึ่งอาจจะไม่เหมาะสม) คือ  สภาวิชาการจัดทำ Mapping of Success Stories ของมหาวิทยาลัยมหิดล   ซึ่งเป็น Success Stories ที่น่าภาคภูมิใจ   เป็นผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง  และน่าจะได้หาทางเชื่อมโยงส่งเสริมให้เกิด Success Stories แบบนี้เพิ่มขึ้น   ทำให้กิจกรรมเชื่อมโยงเข้าหากัน   เป็นกิจกรรมที่กว้างและลึก   และเกิดประโยชน์อย่างแท้จริงต่อสังคม

         ผมคิดว่าวันที่ 18 ส.ค.49  เราควรคุยกันเรื่องนี้ครับ

วิจารณ์  พานิช
 20 ก.ค.49