ใกล้รุ่ง บนยอดเขา ละอองแสงแรกเริ่มขับไล่ความมืดอย่างช้าๆ
หมอกหนาเคลื่อนตัวแทนที่อากาศที่ว่างเปล่า เสียงหยดน้ำหล่นเปาะแปะจากยอดไม้ กระทบหินรูปร่างต่างๆ ยามมองผ่านหมอกแยกไม่ออกว่าวัตถุหรือสิ่งมีชีวิต
ห่างจากแนวโขดหินประมาณพอสายตาแลเห็นเป็นกระท่อมยกพื้นสูง มีนอกชานยื่นออกมา รอบๆตีด้วยไม้กลมดูราวพนักพิงสูงประมาณหนึ่งฟุตจากพื้นจรดหัวบันใด
ลานโล่งรอบกระท่อมเชื่อมต่อกับทางเดินเล็กๆลงสู่ลำห้วยและป่าใหญ่
เขานอนราบกับพื้นระหว่างโขดหินกับขอนไม้ แม้รอบกายจะเย็นจับจิตรแต่ตัวเขา
กลับเหงื่อท่วม ดวงตาจ้องเขม็งไปยังจุดๆหนึ่ง ใบไม้หลายใบหล่นทับบนหลังและขา ของเขาที่นอนแน่นิ่ง เขาละสายตาจากจุดนั้นเมื่อเห็นฝูงมดที่อยู่ตรงหน้ากำลังรุมทึ้งตั๊กแตนปีกหัก เขารู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ในมือตอนนี้มันเริ่มอุ่นขึ้น
