หมู่นกจ้อง มองเท่าไร ไม่เห็นฟ้า ถึงฝูงปลา มองไม่เห็น น้ำเย็นใส ไส้เดือนมอง ไม่เห็นดิน ที่กินไป หนอนก็ไม่ มองเห็นคูถ ที่ดูดกิน คนทั่วไป ก็มอง ไม่เห็นโลก ต้องทุกข์โศก หงุดหงิด เป็นนิจสิน ส่วนชาวพุทธ์ ประยุกต์ธรรม ตามระบิล เห็นหมดสิ้น ทุกสิง ตามจริงเอยฯ