เมื่อสมใจมอบไม้ดอกบอกคุณค่า      

เขาศรัทธาต่องานการสร้างสรรค์

ส่งคนทำฉ่ำใจในเร็วพลัน                     

แรงมุ่งมั่นมากมายขยายงาน


         มีแต่ชมมัวแต่ชื่นก็ขื่นขม             

ด้วยเหลิงลมหลงคำกำนัลหวาน

เกิดพลั้งเผลอวาจากล้าวิจารณ์              

จนถูก "ท่าน" สวนกลับให้อับอาย


        เหมือนก้อนอิฐกระแทกใส่แสกหน้า   

ด้วยวาจาเหยียดหยามมากความหมาย

เกิดสติไตร่ตรองมองแยบคาย                

ความวุ่นวายเริ่มจากเราเมาคำชม

 

        มองก้อนอิฐคือเงาเขาสะท้อน             

ให้สังวรวิเคราะห์ความเหมาะสม

เราเป็นใครมาจากไหนใครนิยม                   

กล้าพูดข่มอุกอาจกับปราชญ์ไทย

 

        ทั้งก้อนอิฐและดอกไม้ให้คุณค่า         

เกิดปัญญาเกิดสติวินัจฉัย

ขอบคุณปราชญ์ขว้างอิฐสะกิดใจ               

ขอรับไว้ทั้งสองอย่างสร้างสมดุล