ดิเรก พรสีมา และคณะ (2546) ได้ให้ความสำคัญกับครูเพราะเป็นผู้กำหนดคุณภาพประชากรในสังคม และคุณภาพของประชากรในสังคม คือ ตัวพยากรณ์ความสำเร็จในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม การเมือง การปกครอง การศึกษา วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม วิชาชีพครูจึงควรเป็นที่รวมของคนเก่ง คนดี สามารถเป็นต้นแบบทางคุณธรรม จริยธรรม การประพฤติปฏิบัติตน ดำรงชีวิต และการชี้นำสังคมไปในทางที่เหมาะสม
ปัจจุบันปัญหาด้านวิชาชีพและการปฏิบัติงานของครูในประเทศไทยเกิดจาก เงินเดือนต่ำ ไม่ได้ยอมรับการยกย่องจากสังคม ภาระงานมากและหลากหลาย แรงจูงใจในการทำงานต่ำ ประสิทธิภาพและประสิทธิผลต่ำ และต้องการเปลี่ยนงาน (สมหวัง พิธิยานุวัฒน์, 2543, หน้า 16) แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าสาเหตุของปัญหาที่แท้จริงในการทำงานของครูเกิดจากสิ่งใด จึงเป็นที่มาของการสร้างรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตการทำงานของครูในสถานศึกษา เพื่อพิจารณากำหนดเป็นข้อเสนอเชิงนโยบายการพัฒนาคุณภาพทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาด้วยการพัฒนาวิชาชีพครูได้อย่างชัดเจนขึ้น
