เรื่องใหญ่ในสิ่งเล็ก

ผมชอบดูรายการที่สัมภาษณ์แขกรับเชิญ ส่วนหนึ่งเพราะชอบดูปฏิกิริยาของผู้ถูกโยนคำถามใส่ แต่ยิ่งดูก็ยิ่งแปลกใจเพราะส่วนมากผมเห็นผู้ให้สัมภาษณ์ตอบคำถามได้อย่าง ฉะฉาน ต่อให้เจอคำถามดุแค่ไหนก็ตอบได้แบบทันทีแถมรู้ทุกสิ่งที่ถูกถาม 

            พูดง่ายๆว่าไม่ค่อยเจอคำตอบว่า “ไม่รู้” 
            ทั้งที่คำถามหลายคำถามนั้น ถามง่ายแต่ตอบยาก
            เช่น เวลามีปัญหาต้องคิดอย่างไรจึงจะมีความสุข? ทำไมคุณเลือกใช้ชีวิตแบบนี้? ทำอย่างไรจึงจะเกิดความสามัคคีในสังคม?ฯลฯ
            มานึกๆดูคำถามที่ถามง่ายแต่ตอบยากนั้นมีเยอะเหมือนกันนะ
            ใครเป็นพ่อแม่แล้วลูกมาถามว่า หนูเกิดมาได้อย่างไรคะ คงกระอักกระอ่วนไม่เบา บางทีอาจต้องดูวัยของลูกแล้วตอบให้เหมาะสม
            ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย (ผมเรียนด้านวิทยาศาสตร์) อาจารย์ผมชอบเล่าให้ฟังว่า หนึ่งในปัญหาที่เจอเวลาสอนนักศึกษาปี1 คือคำถามชวนปวดขมับน้องๆที่ไฟแรงงงงงทั้งหลายถาโถมประดังเข้าใส่ ข้อสงสัยในประเด็นต่างๆนั้นบางทีก็เรียบง่ายจนใครๆก็คิดคำถามแบบนี้ได้ แต่ตอบยากเหลือเชื่อ
            “เวลาคืออะไร”
            “ขอบจักรวาลอยู่ตรงไหน”
            ฯลฯ
            หลายครั้งอาจารย์ผมตอบไปว่า “ไม่รู้” เพราะบางคำถามแกก็ไม่รู้คำตอบจริงๆ!
            อีกส่วนเป็นเพราะคำถามเหล่านี้ยังไม่มีคำตอบที่สิ้นสุดชัดเจน บางทีข้อเท็จจริงเท่าที่นักวิทยาศาสตร์รู้ในปัจจุบันก็ไม่ได้เข้าใจง่ายๆ 
            “อะไรคือสิ่งที่เล็กที่สุดในจักรวาล”
            ผมเจอคำถามงานเข้าแบบนี้จากเด็กที่เคยสอนพิเศษ เล่นเอามึนไปสามสี่วิ 
            ก่อนจะตอบคำถามนี้เราอาจต้องตอบให้ได้ก่อนว่า
            “สิ่งที่เล็กที่สุดมีอยู่จริงหรือไม่”  
            นั่นสิ
            คือถ้าเอาใบไม้สักใบมาหั่นเป็นชิ้นเล็กลงๆไปเรื่อยๆจะเกิดอะไรขึ้น 
            เราจะสามารถหั่นมันให้เล็กลงได้เรื่อยๆอย่างไร้ที่สิ้นสุด หรือว่าเมื่อหั่นไปถึงจุดหนึ่ง เราจะชนกับ “บางสิ่ง”ที่ไม่สามารถหั่นให้เล็กลงได้อีก
            เผลอๆคำถามนี้อาจตอบยากกว่าคำถามจำพวก

ผีมีจริงหรือไม่?  มนุษย์ต่างดาวมีจริงหรือไม่? พลังจิตมีจริงหรือไม่? (นักการเมืองซื่อสัตย์มีจริงหรือไม่?)
            เพราะอย่างหลังนี่บางคนอ้างว่าเคยมีประสบการณ์ปีศาจ เคยเห็น เคยใช้พลังจิต(บางคนลองคิดเรียกเพื่อนในใจแล้วเพื่อนหันมา มันก็บอกว่ามันมีพลังจิตแล้วนะ!) แต่เรื่องสิ่งที่เล็กที่สุดนี่ เราไม่มีเบาะแสอะไรสักเท่าไร
            ไม่ใช่แค่เราที่สงสัยกันหรอกครับ จริงๆคำถามนี้เกิดมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

            นานมาแล้วในโลกตะวันตกราวสองพันปีก่อน นักปรัชญาชาวกรีกนามว่า ดิโมเครตุส (Democritus) เชื่อว่า ทุกสิ่งทุกอย่างประกอบไปด้วยสิ่งเล็กที่สุด ที่ไม่สามารถแบ่งแยกให้เล็กลงได้อีก

            แนวคิดนี้มองว่าจักรวาลประกอบขึ้นมาจากตัวต่อเลโก้เล็กๆรูปร่างๆต่างๆกัน โดยเขาเชื่อว่าชิ้นตัวต่อเหล่านี้แข็งแกร่งจนไม่สามารถแตกหักได้(เพราะถ้า มันแตกหักได้ มันย่อมไม่ใช่สิ่งที่เล็กที่สุด)แนวคิดนี้ไปพ้องกับ “รหัสยลัทธิ”

ใครสนใจอ่านต่อได้ที่ http://www.vcharkarn.com/varticle/41384