ผมชอบเขียนบันทึกครับ

สมุดบันทึกของผม จะเต็มไปด้วยบันทึกต่าง ๆ

บันทึกการทำงาน บันทึกค่าใช้จ่าย

และบันทึกประจำวัน

ที่รวมเรื่องราวต่าง ๆ แต่ละวัน

มีเรื่องของตนเอง ครอบครัว ภรรยา คุณครู

และลูกชาย

 

โดยเฉพาะลูกชายลุดที่รัก

เป็นสร้อยทองคล้องใจของผม และภรรยา

ลูกเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ

ที่มีพลังอานุภาพมหาศาลต่อผม

 

 

ผมพยายามเลี้ยงดูอย่างดีที่สุด

มีใครถามผมว่า หวังกับลูกไหม ?

ผมหวังแน่นอน  อยากให้เป็นคนดี

แบ่งปันความสุขให้สังคม

และให้เป็นคนรู้จักตนเองอย่างที่ดีสุด

พึ่งพาตนเองได้ ถ้าอนาคตไม่มีผม และภรรยา

 

และอยากให้พลังอานุภาพมหาศาลของผม

คืนสู่ "ลูก" ของลูกชายของผม

ในอนาคตข้างหน้า

 

 ถ้า G2K ยังมีอยู่และสามารถเปิดได้ในโลกอนาคต

ผมหวังลึก ๆ ว่า ลูกชายของผม จะได้อ่านบันทึกนี้...

 

 

ตัวอย่างบันทึกถึงลูกชาย  

5 กุมภาพันธ์ 2553 

ทิมดาบ...

นึกแล้วยังอดยิ้มไม่ได้นะ...

เมื่อได้ถามแม่ ตอนเย็นหลังเลิกงาน

จะไม่ให้ลืมได้อย่างไร

เมื่อเช้าก่อนไปโรงเรียนนี้ ....

จะต้องเตรียมสมุดดินสอ และขนมหนึ่งหรือสองห่อไว้ในเป้ของทิมดาบด้วย

และที่ลืมไม่ได้ น่าจะเกือบหนึ่งปีแล้วนะ ที่ต้องห่อโอวัลตินวันละหนึ่งกล่องด้วย

แต่เช้านี้ ทิมดาบโวยวายใหญ่ ไม่เอาโอวัลตินแล้ว

เพราะแม่บอกว่า “โอวัลติน ทำให้มีขี้หูสีดำๆ เยอะๆ ออกมา”

เลยสร้างภาระให้ต้องออกไปซื้อนมกล่องให้

พอถามแม่แล้ว แม่บอกว่า “แม่ไม่ได้พูด”

ตกลง ทิมดาบ เอาเหตุผลนี้มาจากไหนครับ ?

 

 

 ตัวอย่างบันทึกถึงลูกชาย

20 กุมภาพันธ์ 2553

ทิมดาบ ลูกรัก

ตามจริงน่าจะเป็นวันที่ 21 ก.พ. 53 เพราะเวลาตีหนึ่งกว่า ๆ แล้วหล่ะนะ

เพราะเพิ่งไปเปิดประตูบ้าน ให้แม่เจี๊ยบถอยรถ (กบ) ไปขึ้นเวร

ทิมดาบ เองนอนอุตุ ... แต่กว่าจะนอนได้ ก็มีลีลาและท่วงเวลาด้วย

ต้องคอยให้เตี่ย หรือแม่เกาหลังให้จึงจะยอมนอน

ดูวีซีดี ที่เพิ่งซื้อมา (ตามสัญญาคือซื้อวันเสาร์ แต่ลืมมั่งเลยเกินไปหนึ่งวัน)

ยังกินหม่ำ (นมขวด) ดูด จ๊วบ ๆ

เรื่องมากจังเลยนะเรา...

เตี่ยไปนอนก่อนนะ....

 

 

 ตัวอย่างบันทึกถึงคุณครูผม (ดร.ดุษฎี  อายุวัฒน์) 

ครูครับ  

ผมยังมีฝันเสมอมา อยู่ทุกคืน ทุกวัน

เพื่อนๆ หลายคนบอกว่า ผมเป็น “คนช่างฝัน”

ถือเป็นคำชมสำหรับผม

เพราะความฝันหลายเรื่องของผม ก็สามารถจะเป็นความจริง

แต่ก็มีหลายฝัน  ที่ยังฝันไปเรื่อยๆ และหลงลืมตามกาลเวลา

ช่างเถิด ผมยังดีใจที่ได้ฝัน

ฝันทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่

ถ้าตื่นขึ้นมา ไม่มีฝัน  คงเป็น “คนสมองกลวง”

ความฝัน ยังทำให้ชีวิตมีความสุข

เหมือนกับวลีของฝรั่ง ที่อ่านเจอในหนังสือ

“ความสุข คือ การมีสุขภาพที่ดีกับความทรงจำ (ความจำดีเกินไป) ที่เลวร้าย

 

 

 ตัวอย่างบันทึกถึงเรื่องราวตนเอง

4 กุมภาพันธ์ 2553

วันนี้ ผมลาหยุดงาน แต่เพราะ อบต.เชิญประชุม “กองทุนสุขภาพตำบล”

หมดวาระประชุมแล้ว จึงคุยสัพเพเหระกัน

ผมขึ้นประเด็นว่า ทำไมมีงาน มีหมอลำ เด็กวัยรุ่นต้องตีกัน ต้องฆ่ากัน

ต่างฝ่ายต่างบอกว่า “แก้ยาก ไม่ต้องจัดงานเลยดีกว่า แถมลดค่าใช้จ่าย”

ตำรวจก็น่าเห็นใจ เพราะมีหน้าที่ “ผู้รักษาความสงบ”

ตอนที่เด็กวัยรุ่นตีกันอยู่ ต้องรู้บทบาทตัวเอง

ตอนวัยรุ่นตีกันจนสงบแล้ว  แล้วค่อยออกมาปฏิบัติหน้าที่  (มุขแป้กดี)

 

 

*****************