กลัวรัก

วันนี้ผ่อนคลายสมองลงกลอนรัก
วันรุ่นกุ๊กกิ๊กมั่งน้อ

 

เมื่อประสบพบกันในวันแรก
ก็มิแปลกทักทายเพื่อคลายเหงา
เมื่อรู้จักพูดคุยได้บรรเทา
คลายจากเศร้ายิ้มหัวยั่วหยอกเอิน

รู้สึกดีมีใครให้คุยเล่น
มิใช่เป็นคนดีที่สรรเสริญ
ธรรมดาคนเคยพลาดมีขาดเกิน
คุยแค่เพลินเล่นกันมิหวั่นใด

บางครั้งครามีปัญหามาปลุกปลอบ
ได้คำตอบทุกทีที่เฉไฉ
จากรู้จักนานวันก็รู้ใจ
เริ่มหวั่นไหวรออ้อนตอนเจอะกัน

กลัวต้องรักต้องหลงพะวงหา
กลัวน้ำตารินหยดรดแก้มฉัน
กลัวเสียจริงถูกทิ้งไปให้จาบัลย์
เริ่มหวั่นหวั่นกลางใจใฝ่รำพึง

พอรู้ตัวก็สายมิหน่ายแหนง
มีใจแฝงแอบฝันรำพันถึง
รู้ว่าแอบยิ่งคิดจิตคะนึง
ถึงเรื่องซึ้งลางเลือนเหมือนรักเรา

กลัวจำพรากจากไกลในใจฝัน
กลัวสักวันไกลตาพาให้เหงา
กลัวอกหักผลักไกลใจซบเซา
กลัวต้องเศร้าหันหลังชิงชังลา