วันนี้มีโอกาสได้อ่านเรื่องดีดี จาก fw mail ขอนำมาแบ่งปันเผื่อบางที เรื่องนี้อาจทำให้ได้กระตุ้นความรู้สึก....ที่หลงลืมกันไปบ้าง ในสังคมที่ใครๆต่างก็คิดถึงแต่ตัวเอง
เรื่องมีอยู่ว่า.. มีชายคนหนึ่งชื่อชิตเป็นคนใจดำ ชอบยิงนกตกปลาไปเรื่อย แต่ที่หนักก็คงเป็นเนื้อหมา แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป
ครั้งนั้นมีหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งมักวิ่งไปหาของกินแถวๆบ้านแกบ่อย
ชิตกินหมาอยู่บ่อยๆแต่ กรณีหมาขี้เรื้อนแกบอก ' กินไม่ ลงว่ะ '
ทำอย่างเดียวคือไล่ฆ่า แต่มันรอดได้ทุกครั้ง
คราวนั้นเนื้อแห้งที่แกตากไว้หายไป
พอมองไปก็เห็นแม่หมาขี้เรื้อนวิ่งหลุนๆไป
แกเดือดทันที วิ่งตามไป คราวนี้ทันเพราะหมาวิ่งช้ามาก
แกทุบไปทีเดียวหมานั่นล้มลงชักทันที และทิ้งไว้ตรงนั้นไม่อยากจับแต่จะทำกินตรงนั้น จึงกลับบ้านไปเตรียมของ
พักหนึ่งก็ได้ยินเสียงหมาเห่า
แกตามทันทีพอไปถึง ภาพที่เห็น ..............................................
หมาขี้เรื้อนกำลังจะตายมันมีลูกที่ต้องเลี้ยง 5 ตัวครับ วัยกำลังหย่านมบางตัวยังกินนมอยู่
บางตัวก็วิ่งไป คาบเนื้อที่แม่หมาขี้เรื้อนคาบไปฝาก ที่มันยังไม่ยอมตายเพราะต้องกลับไปให้นมลูก แม้น้ำนมแห้งกรัง เอาอาหารไปให้ลูกมัน เรียกลูกๆเพื่อให้นม ให้อาหาร เป็นครั้งสุดท้าย แม่หมาพยายามอย่างดี ที่สุด
แม่หมากระดิกหางให้เหมือนจะอ้อนวอน แกอุ้มลูกหมาขึ้นพร้อมพูดว่า ' ขอโทษ ' พูดได้แค่นั้นแม่หมาก็ตาย
แกรับเลี้ยงหมานั่นไว้ ทั้ง5ตัวตั้งแต่นั้นแกกลายเป็นคนใจดีไม่ไล่ยิงนกยิงหมายิงแมวอีกแกบอก ' มันอาจมี ลูกรออยู่ก็ใด้ '
ใช่แล้วค่ะ ทุกชีวิตมีอีกหลายชีวิตที่รออยู่ อย่าพรากชีวิต อย่าพรากความรักของใครเลยนะคะ
วันนี้ซื้อหมูย่าง มาให้แม่ โลกว่าๆ แม่จะกินหมดไหมหนอ ???
เรื่องที่เล่าสะเทือนใจและกระตุกความรู้สึกดีแท้