สวัสดี.....

          ดิฉันต้องเจอกับอุปสรรค์มากมาย เพราะว่าต้องออกจากที่พักเวลา 23.00 น. ในขณะคนอื่นนอนหลับอยู่สบายๆเเต่เราต้องออกไปหลังจากนั้นนั่งรอรถไฟเกือบตี 01.00 น. รถไฟจะมา พอขึ้นรถไฟเเล้วนั่งไม่ได้ต้องยืนอยู่ที่บรรได ตอนนั้นดิฉันมีความรู้สึกกลัวมากกลัวว่าจะตกรถเเต่ก็มีสุภาพบุรุษมาแลกเปลี่ยนที่นั่งให้ดิฉันขึ้นไปข้างบน พอได้ขึ้นแล้วก็รู้สึกโล่งอกเเต่ก็ต้องยืนอยู่ต่อไปง่วงก็ง่วงเหนื่อยก็เหนื่อยยังซ้ำต้องยืนอยู่หน้าห้องส้วมมีกลิ่นเหม็นมาก เเต่ก็ต้องอดทนต่อไปเพื่อที่จะได้กลับบ้านไปหาพ่อไม่มีอะไรสำคัญกว่าพ่อ แล้วจากบ้านถึงสถานีรถไฟสุราษฎร์ธานีต้องข้ามป่าข้ามเขาหลายๆเขากว่าจะถึงต้องใช้ระยะเวลาอย่างน้อย 10 ชั่วโมง ต้องนั่งรถไฟมาถึงที่สถานีบางทีก็ไม่ได้นั่ง หลังจากนั้นต้องต่อรถไปมหาวิทยาลัย ต้องนั่งรถอีกประมาณเกือบๆหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงที่หอพัก ทุกๆครั้งที่ดิฉันกลับบ้านดิฉันรู้สึกมีความสุขมาก ถึงแม้จะเจอกับอุปสรรค์มากมายดิฉันก็ไม่รู้สึกท้อถ้อย