วันอังคารที่ 17 สิงหาคม 2553

 

ผมตื่นนอนวันนี้ ...

ลืมตาให้กว้างที่สุด...แล้วพยายามข่มใจไม่ให้หลับตาต่อ

บอกใจตนเองว่า...วันนี้ต้องเจอสิ่งที่ดี...การเรียนรู้...และมีความสุข

ขอบคุณชีวิต ที่ทำให้ตื่นขึ้นมา ดำรงชีวิตต่ออีก 1 วัน

 

ลุกขึ้นจากเตียง ออกจากห้องนอน ปิดประตูบ้านออกทุกบาน

เพื่อรับสายลม และแสงสว่าง ยามเช้า

ออกมาแหงนมองท้องฟ้า และขอบคุณว่า ท้องฟ้าสวยงามมาก

เฉกเมฆทำมุมกับท้องฟ้าเกิดสีสันอ่อนจาง ๆ หลายสี

ไม่ว่า สีแดง สีส้ม และสีน้ำตาลอ่อน

 

รดน้ำต้นไม้ ที่เจ้ายังคงสดชื่น แบ่งความมีชีวิตชีวีให้โลก และตัวเอง

ผมนั่งจิบกาแฟ (ควรดื่มปริมาณจำกัด เด็ก และสตรีไม่ควรดื่ม)

และทำกิจวัตรประจำวัน เพื่อเตรียมไปทำงาน

ด้วยทุกอย่าง และขอบคุณกับทุกอย่างที่ได้ทำ

รู้สึกสดชื่น และมีความสุขเป็นพิเศษ

 

วันนี้ คลินิกสุขภาพเด็กดี

เด็กจะมาฉีดวัคซีน ซึ่งหนึ่งเดือนจะมีหนึ่งครั้ง จำให้ง่ายคือ ทุกวันอังคารที่ 3 ของเดือน

จึงทำให้อนามัยคึกคัก เด็ก ๆ ส่งเสียงหัวเราะและร้องไห้

 

ผมพูดคุย และให้การบริการ ต่อผู้รับบริการด้วยความยินดีและเต็มใจ

ผมพูดคุย และร่วมกันทำงานอย่างเต็มที่ และสุดความสามารถกับ...เพื่อนร่วมงานทุกคน

เหนื่อยเราก็ต้องเหนื่อยด้วยกัน

ผมรู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่เข้ามาสัมผัสการรับรู้ของเรา

รู้สึกสดชื่น และมีความสุขเป็นพิเศษ...

 

ผมตระหนักถึงบทเรียนวันนี้...

ความสุขมาจากสิ่งเล็ก ๆ...

การให้ความสำคัญกับสิ่งเล็ก ๆ

การได้ขอบคุณกับสิ่งเล็ก ๆ

การที่ใจเราพร้อมที่จะให้และรับความสุข

และแบ่งปันสิ่งเล็ก ๆ ที่มีอยู่

ให้งอกเงยงดงามฝากไว้ในแผ่นดินแห่งความทรงจำ....