การรับรู้แนวทางพัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้ การรับรู้บทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําการเรียนรู้ และผลงานทางวิชาการของอาจารย์กรณีศึกษมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ภาวะผู้นำและการพัฒนานักบริหาร

ภาวะผู้นำ

การรับรู้แนวทางพัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้ การรับรู้บทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําการเรียนรู้ และผลงานทางวิชาการของอาจารย์กรณีศึกษมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

The perception of the disciplines of learning organization, the roles of learning leaders, and the academic accomplishments of faculty members: A case study of Thammasat University

2548

อักษราภัค หลักทอง

 

บทคัดย่อ

 

การศึกษา เรื่อง “การรับรู้แนวทางพัฒนาศักยภาพสู่งองค์การแห่งการเรียนรู้ การรับรู้ บทบาทอาจารย์ในฐานนะผู้นําการเรียนรู้ และผลงานทางวิชาการของอาจารย์ กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์” เป็นการวิจัยเชิงสํารวจ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้แนวทาง พัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้ ตามแนวคิดของเซ็นกี (Senge, 1990) และการรับรู้ บทบาทอาจารย์ในฐานนะผู้นําการเรียนรู้ รวมถึงเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของแนวทางพัฒนา ศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้กับบทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําการเรียนรู้ และความสัมพันธ์ ของแนวทางพัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้การผลิตผลงานทางวิชาการ กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้เป็นอาจารย์ประจํา สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จํานวน 304 คน ซึ่ง ผู้วิจัยได้รับแบบสอบพามกลับคืนมาจํานวนทั้งสิ้น 254 ชุด คิดเป็นร้อยละ 83.55 จากนั้นนํา ข้อมูลมาวิเคราะห์ได้ผลการวิจัยสรุปดังนี้

1. การรับรู้แนวทางพัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้มีสหสัมพันธ์ทางบวกกับ การรับรู้บทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําการเรียนรู้ และจากการวิเคราะห์การถดถอยพหุแบบ ขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis) พบว่า ตัวแปรที่มีประสิทธิภาพสามารถ ทํานายบทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําหารเรียนรู้ได้นั้น มี 3 ตัวแปร คือความเป็นเลิศแห่งตน แบบแผนความคิด และการคิดอย่างเป็นระบบ โดยสามารถร่วมกันทํานายการรับรู้บทบาท อาจารย์ในฐานะผู้นําการเรียนรู้ได้ร้อยละ 33.9

2. การรับรู้แนวทางพัฒนาศักยภาพสู่องค์การแห่งการเรียนรู้มีสหสัมพันธ์ทางบวกกับ การผลิตผลงานทางวิชาการ และจากการวิเคราะห์การถดถอยพหุแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis) พบว่า ตัวแปรที่มีประสิทธิภาพสามารถทํานายการผลิตผลงาน ทางวิชาการ มีเพียง 1 ตัวแปร คือ ความเป็นเลิศแห่งตน ซึ่งสามารถอธิบายการผลิตผลงานทาง วิชาการได้ร้อยละ 11

3. การรับรู้บทบาทอาจารย์ในฐานะผู้นําหารเรียนรู้มีสหสัมพันธ์ทางบวกกับการผลิตผลงานทางวิชาการ และจากการวิเคราะห์การถดถอยพหุแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis)พบว่า ตัวแปรที่มีประสิทธิภาพสามารถทํานายการผลิตผลงานทางวิชาการได้นั้นมีเพียง 1 ตัวแปร คือบทบาทเป็นเพื่อนร่วมเรียนรู้ ซึ่งสามารถร่วมกันทํานายการ ผลิตผลงานทางวิชาการได้ร้อยละ 3.5