นายโฆสิต  ปั้นเปี่ยมรัษฎ์(ประธานกรรมการบริหารธนาคารกรุงเทพ จำกัด มหาชน)  ให้ข้อเสนอแนะเรื่องแผนพัฒนาฯฉบับที่ 11 ไว้อย่างน่าสนใจว่า  การพัฒนาประเทศในระยะต่อไป เราต้องมองระยะที่ผ่านมาก่อน  ซึ่งจะพบว่า  มีวิกฤติใหญ่ๆถึง 2 ครั้ง  คือวิกฤติเศรษฐกิจที่เรียกว่าฟองสบู่แตกหรือต้มยำกุ้ง เมื่อปี 2540  ทำให้เกิดหนี้สินประเทศมากมาย  และวิกฤติความขัดแย้งทางการเมือง  ช่วง 2552-2553  ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าคุณภาพการพัฒนายังไม่ดีพอ จึงเกิดปัญหาวิกฤติขึ้น
        อีกประเด็นหนึ่งที่ต้องมองคือ  ความเหลื่อมล้ำของการพัฒนา  โดยเฉพาะเรื่องวินัยทางการเงินและความรู้สึกที่ไม่เท่าเทียมกันหรือความเหลื่อมล้ำ
        ดังนั้นความสำเร็จของแผนพัฒนาฯฉบับที่ 11  จุดชี้ขาดน่าจะอยู่ที่ 2 ประเด็นคือ
       1.  คุณภาพของการพัฒนา  โดยจะพบว่าประเทศที่ประสบผลสำเร็จจะมีคนชั้นกลางจำนวนมาก  แต่ในบ้านเราชนชั้นกลางกระจุกตัวอยู่ที่กรุงเทพฯ  วิธีแก้ก็คือ  ทำให้มีคนชั้นกลางมากขึ้น  และกระจายไปทุกภูมิภาค  รากฐานที่ทำให้เกิดชนชั้นกลางคือ  งานที่มีอนาคต(มีรายได้)  ต้องสร้างงานที่มีคุณภาพ  จากคนที่มีฝีมือ
      2. การบริหารจัดการจากแผนสู่การปฏิบัติ   ต้องอาศัยประสิทธิภาพของการบริหารจัดการ  ให้ให้มีคนมีฝีมือ และเกิดกิจกรรมทางเศรษฐกิจ  โดยทำอย่างไรให้คนมีฝีมือไม่กระจุกตัวอยู่แต่กรุงเทพฯ