...ข้อความจากฟากฟ้า ที่มีค่ามากเหลือเกิน...

 

 

 

เมื่อหลายเดือนก่อนผมได้รับกล้วยไม้ต้นหนึ่งมาเลี้ยงต่อ

แต่เดิมมันโตอยู่ที่ราชบุรี

ตอนนี้มันย้ายนิวาสถานมาอยู่ที่ชลบุรี

มันเป็นกล้วยไม้พันธุ์ธรรมดา

ไม่ใช่พันธุ์ที่นิยมปลูกมากนัก

แต่ผมก็ชอบความสวยงามของมันตรงที่มันสวยแบบธรรมดานี่แหละ

 

 

 

แรกรับมันก็มีดอกสีบานเย็นสวยสดติดมาด้วย

พอย้ายบ้านใหม่ ดอกมันก็เริ่มร่วงโรยเมื่อฤดูกาลเปลี่ยน

มันคงร่วงโรยเพื่อจะผลิบานอีกครั้ง

แต่ผมก็ชอบดูมัน รดน้ำให้มัน ชอบดูใบเขียวๆของมัน โดยที่ไร้วี่แววจะออกดอกอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานนี้ ผมก็รดน้ำตามปกติ

พลันเหลือบไปเห็นดอกกล้วยไม้ที่งดงามดังเดิม

เหมือนมันจะแอบออกดอกพลุบเข้าไปในซอกใบไม้อื่น

ผมไม่เคยเห็นมันเลย ทั้งที่มันแอบงดงามมาสักพัก

ผมประคองดอกของมันออกมาจากการหลบสายตา

ผมดีใจ...ราวกับว่ามันเป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลกเท่าที่ผมเคยเห็น

 

 

 

เจ้าของเดิมคงดีใจถ้ารู้ว่าผมเลี้ยงมันจนออกดอกอีกครั้ง

ผมเคยคิดว่ามันเป็นต้นไม้ที่ธรรมดาต้นหนึ่งตอนที่รับมันมา

แต่แล้ววันหนึ่ง...เมื่อคนที่มอบมันให้ผมได้จากโลกนี้ไป

มันกลายเป็นของในสองสิ่งสุดท้ายที่ผมได้รับ

 

 

 

 

"เอาไปเลี้ยงไหม พ่อได้มาจากเพื่อน"

ผมตกปากรับคำ เพราะผมชอบเลี้ยงต้นไม้อยู่แล้วแม้ไม่ค่อยมีที่ทางมากนัก

มาในวันนี้ ผมไม่มีโอกาสได้บอกพ่อว่า กล้วยไม้มันออกดอกอีกครั้ง

หรือว่า มันจะเป็น ดอกกล้วยไม้จากฟากฟ้า ที่พ่อส่งมาให้ผม

ผมยังระลึกถึงพ่อทุกครั้งเมื่อเห็นต้นกล้วยไม้ของพ่อ

ขอบคุณครับพ่อ...

 

 

 

ด้วยความระลึกถึงพ่อ

พรพล

๒ สิงหา ๕๓