สวัสดีครับ

        กลับมาอีกครั้ง กับบันทึกของสุทธิรัก ครับสำหรับบันทึกนี้ เป็นบันทึกที่ผมอยากเขียนไว้เพื่อระบายความในใจ แต่ไม่รู้จะบรรยายให้ใครฟัง ก็เลยใช้เวทีนี้เป็นที่ระบายความในใจนะครับ

        สำหรับผมกับอาชีพรับราชการทุกท่านคงคิดว่าผมประสบความสำเร็จในชีวิต จากครูน้อย กระโดดขึ้นผู้บริหาร ซึ่งเป็นงานที่ยากมาก แต่ก็ท้าทายดี ในชีวิตของผมงานสายบริหารไม่ได้อยู่ในความคิดของผมเลย แต่ในเมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็ต้องทำให้ดีที่สุด

        จากการที่ไม่เคยผ่านการบริหารงานมาเลย ก็ต้องมาเรียนรู้วิชาการบริหาร ซึ่งมีมากมายหลายประการ ทั้งวิชามาร วิชาการ วิชาคน ซึ่งในความคิดของผม ครั้งแรกคิดว่า เอาน่า วิชาการนี่แหละดีที่สุด แต่ในความเป็นจริงแล้ว ศาสตร์ของการบริหารไม่ได้มีเพียงแค่นั้น จะต้องใช้วิชามาร วิชาการ วิชาคน และอีกมากมาย ในการบริหาร ซึ่งคงไม่สามารถบอกได้ว่า ศาสตร์ใดที่สำคัญที่สุด เพราะบริบทของแต่ละที่ไม่เหมือนกัน ต้องใช้ทั้งศาสตร์และศิลป์ในการบริหารงาน

        ในความคิดของผม วิชาคน ดูจะเป็นศาสตร์ที่สำคัญที่สุด เพราะงานต่างๆ จะเกิดขึ้นได้ก็เพราะคนเท่านั้น ฉะนั้นการที่จะได้งานที่ดีๆ จะต้องได้ใจเพื่อนร่วมงานเสียก่อน แต่การที่จะได้ซึ่งใจของเพื่อนร่วมงาน ดูจะเป็นงานที่ยากของผู้บริหาร ตรึงมากก็ขาด หย่อนมากก็ไม่ได้เรื่อง ทางสายกลางดูจะเป็นทางที่ดูดีที่สุด แต่จะใช้วิธีใดล่ะ ? ที่จะได้มาซึ่งเป็นเส้นทางของทางสายกลาง ซึ่งเป็นคำถามที่ผู้บริหารอยากจะทราบมากที่สุด เพราะเพื่อนร่วมงานแต่ละคนไม่ได้สำเร็จรูปเหมือนบะหมี่ ต่างคนต่างความคิดต่างจิตต่างใจ

        วิชาคน ศาสตร์นี้ ดูจะเป็นศาสตร์ที่น่าสนใจมากที่สุด จะทำอย่างไรถึงจะเอาชนะใจคนได้ ซึ่งในปัจจุบันผมก็ได้ลองใช้หลายวิธีที่จะเอชนะใจคนให้ได้ แต่ในปัจจุบันก็ยังไม่ประสบความสำเร็จสักที

        วอนท่านผู้รู้ช่วยชี้แนะผู้น้อยด้อยปัญญาอย่างผมด้วยครับ ว่าสมควรจะใช้วิธีใดที่จะเอาชนะใจคนได้

                                                          สุทธิรัก....