วันหยุด 4 วันได้ทำบุญและพาเด็กๆ จอมยุ่งทั้งสองไปนอนค้างแรมที่สถานีพัฒนาและอนุรักษ์สัตว์ห้วยกุ่ม อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ เดินทางหนึ่งชั่วโมงกว่าเพราะเข้าใจผิดกับคณะที่ไปเป็นผลดีก็ได้เจอร้านอาหารที่อร่อยที่บ้านลุยลาย ก่อนจะขึ้นเขาไปเขื่อนจุฬาภรณ์ ร้านไม่หรูหราแต่มีอาหารหลากหลาย ส้มตำ ก๋วยเตี๋ยว อาหารตามสั่ง ผัดไทยที่มีรสชาดอร่อย หน้าร้นมีต้นมะยม ข้าง ๆร้านปลูกกุหลาบหลายสี ไม่มีชื่อร้านจริง ๆ หรือข้าพเจ้าไม่ทันสังเกตเพราะหิวจนตาลาย เด็ก ๆสั่งก๋วยเตี๋ยว และข้าวผัดใช้ข้าวมะลิอย่างดีสีสีนเหมือนเชพในโรงแรมมาทำเอง อิ่มท้องเราจึงเดินทางย้อนกลับมาที่ทางเข้าเขื่อนห้วยกุ่ม จริงแล้วข้าพเจ้าเคยพานักเรียนมาเข้าค่ายลูกเสือข้างในสถานีแห่งนี้เพียงแต่ไม่มีครอบครัวมาด้วยวันนี้เด็ก ๆตื่นเต้นมากที่เห็นต้นไม้ใหญ่หลายต้น เขียวชะอุ่มมีหนองน้ำท่ามกลางป่าไม้ยังเห็นเรือพายเก่าอีกหนึ่งลำ แม้แต่มดก็ดูตัวใหญ่กว่าที่บ้านมาก ๆ น่าจะเป็นมดงาน มดทหารที่ช่วยกันอพยพเสบียงเพื่อหลบฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาหรือว่าน้ำป่ากำลังจะมา เราสันนิษฐานเอาตามที่เคยดูสารคดีมาบ้างถึงที่พักเด็ก ๆ สมมุติตนเองเป็นนักสำรวจป่าเดินดูรอบ ๆ และลึกเข้าไปเรื่อยจนรู้สึกกลัวเลยแกล้งบ่นว่าหิวข้าวแล้ว ผู้ใหญ่ก็อดสงสารไม่ได้พากลับมาที่พัก
เด็กคุยโม้ว่าเห็นรอยเท้าเสือบ้าง รอยเท้าช้างบ้างตามประสาเด็ก บ่ายแก่ ๆ เด็ก ๆเริ่มบ่นว่าร้อนแต่เสียใจด้วยไม่มีพัดลม ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นก็เลยขออาบน้ำ ที่เย็นมาก จึงค้นพบว่าอาบน้ำเย็นทำให้สดชื่นมาก ๆ ตกเย็นดูท่าทางเด็ก ๆจะหิวคุณพ่อก็เลยออกไอเดียว่าไปเก็บผักทอดยอดในหนองน้ำมาต้มใส่อาหารญี่ปุ่น(ม่า ม่า)เจ้ากรรมน้ำในหนองมันเป็นสีดำที่เกิดจากการทับถมของใบไม้หลากหลายชนิดที่ตกลงไปในน้ำ ข้างในลำต้นของผักทอดยอดก็เลยมีสีดำพอนำมาต้มกลายเป็นสีเขียว ๆดำ ๆ หน้าตาไม่น่ารับประทานแต่รสชาดใช้ได้ เจ้าลูกชายภูมิใจที่ได้ตักน้ำออกจากเรือที่พ่อเป็นคนแจวไปเก็บผักทอดยอดกินต้มบะหมี่อย่างภูมิใจทั้ง ที่สีสันแตกต่างจากอาหารเมื่อตอนกลางวันที่รับประทานไป ค่ำแล้วเราช่วยกันหากิ่งไม้ที่พอจะก่อไฟติดเพราะเกรงจะมีสัตว์เข้ามาใกล้บริเวณที่เราอยู่ มีกีตาร์สามตัวช่วยกันบรรเลงรอบกองไฟประมาณ 30 นาทีเราจึงพาเด็กเข้านอนและนอนหลับอย่างง่ายดายเนื่องหมดแรงจากการเล่นและพายเรือ สำรวจป่าแบบเด็ก ๆ
รุ่งเช้าเราตื่นนอนแบบบรรยากาศในป่าจริง ๆนกร้องแต่เราก็ไม่ทราบว่านกอะไรลูกชายยอมอาบน้ำเย็น ๆ ในตอนเช้า ๆ ครั้งในรอบปีและบอกว่าอาบน้ำเย็นสดชื่นจังแม่ก่อนจะกลับบ้านเราเก็บกวาดสถานที่เหลือไว้เพียงรอยเท้ากับความทรงจำที่แสนสนุกของเด็ก ๆ ที่ได้มาเที่ยวป่าครั้งแรก
ก่อนจะเลี้ยวขวากลับบ้านเปลี่ยนใจเลี้ยวซ้ายไปเขื่อนจุฬาภรณ์เพื่อดูว่าน้ำในเขื่อนเหลือมากน้อยเพียงใดไปถึงเขื่อนเด็กได้เห็นว่าน้ำเหลือน้อยมากประมาณ 5% ของเขื่อนเท่านั้นแม่เห็นโอกาศเหมาะรีบบอกเหตุผลว่าทำไมแม่จึงบอกให้ปิดน้ำเวลาถูสบู่และแปรงโดยใช้ขันหรือแก้วตักน้ำ เพราะน้ำที่เขื่อนนี้จะปล่อยน้ำส่งไปให้ทุกคนทุกอำเภอใช้เมื่อน้ำที่เขื่อนใหญ่ไม่มีเราจะมีน้ำที่ไหนใช้ ถ้าไม่ช่วยประหยัดน้ำตอนนี้เราจะต้องลำบากแน่ ๆ เด็กพยักหน้าเหมือนเข้าใจเหตุผล คงต้องมีการทดสอบภายหลังแค่นี้ก็คุ้มแล้วกับวันหยุด 4 วันที่เราได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ขอบคุณสามีที่เห็นความสำคัญของการพาครอบครัวไปเที่ยวในบรรยากาศแบบนี้ คุณแม่ธัญญรัตน์ก็มีความสุขมาก มากค่ะ
