ช่วงอาสาฬหบูชาต่อเนื่องเข้าพรรษา ผมได้ไปเที่ยวกลับบ้าน คือต้องกลับกันทุกเดือน เมื่อทำอย่างนี้ก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่ควรปฏิบัติน่ะ สำหรับคุณลูกทั้งหลาย เพราะมันเป็นโอกาสที่จะสร้างความสุขและเติมแบตเตอรี่ชีวิต คุณน้องของผมเค้าทำงานค่อนข้างหนักคือได้หยุดเฉพาะวันอาทิตย์ ก็ได้เป็นสิ่งที่เสียโอกาสไป เนื่องจากปัญหาเรื่องค่าใช้จ่าย คือกลับบ้านเปลืองสตางค์เลยไม่กลับ ใช้วิธีส่งใจแต่ผมจะบอกให้นะว่ามันไม่เหมือนกัน และแตกต่างกันอย่างมาก หากเราได้สังเกตุดีๆ ในแววตาของมารดาที่ปากก็บอกว่าไม่เป็นไรหรอกลูก จริงๆ ใจนั้นแตกต่างกันมากเค้าคิดถึงมีความรู้สึกอุ่นๆ ในแววตา ความเหนื่อยล้าและภาระที่ต้องดูแลหาเลี้ยงตนเองเป็นสิ่งที่ช่วยให้ท่านหลับไปและลืมความคิดถึงไปทำให้วันเวลาได้เลยผ่านไป มันช่างเป็นอะไรน้า ที่ไม่รู้จะบอกผู้คนได้อย่างไรว่า ท่านคิดถึงมากๆ ผมเองกลับบ้านมาก็ไม่มีอะไรหรอก ก็ได้คุยเรื่องเดิมๆ รับรู้เรื่องราวความทุกข์ร้อนและก็ช่วยแก้ไขปัญหาไป ได้ทานข้าวด้วยกัน ก็เป็นอะไรที่ดีมากๆ

สำหรับผู้คนสมัยนี้ที่ชีวิตมุ่งแต่ทำงานกันนะ ครั้งนี้ผมได้ไปทานอาหารที่ร้านซึ่งมีชื่อที่สะกิดใจมากกับคนภูธรอย่างผม

ครัวทิดเทือง ท่านใดที่เคยวิ่งรถผ่านไปจังหวัดนครสวรรค์ หากสังเกตุดีๆ จะเห็นร้านอาหารบรรยากาศพื้นบ้านแบบปรับปรุง เสริฟด้วยอาหารเลิศรสแบบฉบับชาวอุทัยแท้ๆ อาหารเด่นก็น่าจะเป็นปลาร้าทรงเครื่องพร้อมเครื่องเคียงที่พื้นๆ แกงคั่วหอย ต้มยำปลาร้อนๆ โดยรวมก็เมื่อทานก็ทำให้หวนรำลึกถึงกาลเก่าสมัยเด็กอะไรทำนองนั้น ไม่ผิดหวังแน่ๆ สำหรับท่านใดที่ชอบอาหารไทยแท้ๆ ในราคาไม่แพง อ้อ ที่ลืมไม่ได้ก็คือ สองทุ่มครึ่งเค้าปิดร้านครับ เลยเวลาไม่ต้องเลี้ยวรถเข้าไปนะครับ เมื่อทานเสร็จก็กลับบ้านขับรถ 16 กม.ก็ถึงตัวเมืองอุทัย นอนพักกับบ้านหลังเก่าที่รอการซ่อมแซม บรรยากาศดี มียุงมาก นอนหลับกันตื่นเช้ามาก็สดชื่นมากๆ สบายมากๆ เลย เรี่ยวแรงกลับมาอย่างมากมายเพื่อที่จะเที่ยวต่อแล้วละครับ..