12 ปีกว่าที่ไม่ได้ไปเยือนทุ่งดอกกระเจียว...ผาสุดแผ่นดินอิสาน...และเสียงเรไรที่เคยฉ่ำในความรู้สึก
พาครอบครัวไปพักผ่อนแต่กลับไม่ได้พักดังใจคิด
ฟ้าที่ครึ้มฝนไม่เป็นใจในการบันทึกภาพทั้งที่อยากบันทึกให้เยอะๆ
ตรงนี้แหละที่ใครๆก็อยากบันทึกเอาไว้ในความทรงจำ ผมก็เคยเก็บความทรงจำไว้เมื่อ 12 ปีที่ผ่านมา
ผาสุดแผ่นดินนึกถึงใครบางคนกับอดีตที่ผ่านไปแล้ว
กล้วยไม้บนคาคบที่เคยชวนชี้ให้ดูยังสดชื่นเหมือนเมื่อวันวาน
แต่ก่อนเคยลงไปเก็บมาให้แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้แล้ว...เขาสงวนมีโทษปรับ....แต่ดอกเมื่อวันวานยังคงอยู่ในความรู้สึก
วันนี้บานเต็มทุ่ง...วันพรุ่งคงเหือดหายไป..ปล่อยไว้เพียงความอาลัย...กับอดีตที่ไม่อาจหวนคืน
อยากให้ดูอีกหลายดอก..ดูได้ตามใจ..
ก็ตามประสาคนไร้สาระ....
ทุกดอกดูสดชื่น..ไหวล้อลมอยากนั่งพักตรงนี้นานๆ...กับบรรยากาศ...ที่อยากให้มี..
ผู้คนมากมายกว่าวันที่เราไปเมื่อ 12 ปีก่อน........
เก็บดอกนี้มาฝากเผื่อเธอชอบ...........
และอีกหลายๆดอกที่สวยไม่แพ้วันวาน....หรือเปล่าก็ไม่รู้......
ตรงนี้ไง....ที่เคยหยุดฟังเสียง "เรไร"..ด้วยกัน..ยังคงกังวาลอยู่หรือเปล่า...
