ให้สิ่งของเรียกอามิสทาน ให้ความรู้เรียกวิทยาทาน ให้ธรรมะเรียกธรรมทาน ให้อภัยเรียกอภัยทาน

ขอบันทึกไว้เป็นอนุสรณ์แก่ชีวิตว่า ได้เดินทางไปสอนทีวิทยาลัยพยาบาลจักรีรัช บ้านโป่ง ในปีการศึกษาที่ 1/2553 นักศึกษาจำนวน 80 กว่าชีวิต อยู่ปี 4 กำลังจะจบการศึกษา และกลับไปรับใช้สังคมที่บ้านเกิดของแต่ละคน ภาษาอังกฤษ อาจเป็นประโยชน์ในการศึกษาต่อ ในประเทศ และต่างประเทศ หรือการทำงานชายแดนใต้ เพื่อบรรเทาความทุกข์ยากของพี่น้องเพื่อนบ้านของแต่ละคน ในฐานะของอาจารย์ ขอทุกคนประสบความสำเร็จในความปรารถนาที่ตั้งไว้ดีแล้ว ด้วยความขยัน ด้วยความอดทน ด้วยจิตใจที่อ่อนโยน มองโลกในแง่ดี มีดวงจิตที่เย็น ไม่กล่าวร้ายใคร ทั้งกาย วาจา และใจ

ภาพอาจารย์ ว่าที่ ดร. บรรฑวรรณ์ มาช่วยสอนและให้กำลังใจนักศึกษา

ด้วยจิตที่มีเมตตา ทำให้การศึกษาตลอดระยะเวลาหลายปีมีความสุข แม้จะห่างบ้านมาแสนไกล

จำไม่ได้ว่าภาพเก่าหรือใหม่ อย่างไรลองดูแล้วกันว่า....ที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนนั่นแบ็งค์ 20 หรือเปล่า?

นี่ก็จำไม่ได้ว่าภาพเก่าหรือใหม่ แต่ว่าคนนี้อาจารย์จำได้

คนซ้ายสุดนั่นอีกคนที่จำได้ ส่วนคนใกล้ๆนั่น ก็คุ้นๆ หนุ่มหล่อด้านขวาอีกคนที่จำได้ดี

กลุ่มนี้เป็นกลุ่มใหม่แน่นอน ครั้งที่แล้วไม่ได้ออกกล้องเลย งวดนี้ขอโชว์หน่อย (ดูที่ข้อมือครับพี่น้อง)

คนขวาชูสองนิ้วนั่น จำได้ดี ส่วนสามคนมุมในนั่น ถ้าพบทางใต้คงจำไม่ได้แน่ว่าเคยเป็นศิษย์ อย่าลืมทักทายกันนะ เป็นภาษาอังกฤษเลยนะ promise me.

ภาพนี้เป็นภาพเด่นเน้นรางวัล นับนิ้วให้หน่อยว่าทั้งหมดมีกี่นิ้ว หน้าสุดนี่ วิชาการห้องใช่หรือเปล่านา

โอ้โห กำลังตั้งใจเรียนกันแน่นอนเลย

นั่นไง ว่าเเล้ว ตั้งใจเรียน ภาษาอังกฤษจากเพลงนี่เอง my heart will go on ของซิลิน ดิออน เพราะจังเลย

ส่วนอาจารย์นั่งหลับหรือเปล่านั่น

นี่ก็คงใช่ กำลังตั้งใจเรียน ภาษาอังกฤษจากเพลงอีกซิท่า น่าจะใช่นะ เพราะแววตาดูเคลิ้ม (อ่านว่า เค ลิ้ม)

เอ๊ะ ขาดไปภาพหนี่ง คนถ่ายภาพไง ลืมเขาได้หรือ แม้งวดนี้ไม่ยอมให้อาจารย์ได้แซวเลย แต่เอาภาพเก่ามาแถมหน่อยนะ ถือว่าเป็นรางวัล