วันแรกของวันที่เหลือ
วันแรกของวันที่เหลือ *
ปรัชญาเต๋าบอกว่า "คนเราไม่เคยนึกถึงตีนเมื่อรองเท้าไม่กัด"
คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว
ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก
ไม่เห็นคุณค่าของงาน (ที่เราว่าแย่ๆ) จนกระทั่งตกงาน
ไม่เห็นคุณค่าคนรัก (ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็กต์) จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น
ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่ (ที่เราว่าขี้บ่น) จนกระทั่งไปงานศพของท่าน
สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือพร่ำบ่นว่าตนเองไม่มีความสุข
ไม่ประสบความสำเร็จ ไม่รวย
ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้ และเอ่ยประโยคยอดฮิตว่า "มันไม่แฟร์เลย"
บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่นลองมองตัวเราเองดูดีๆ
เราจะพบว่า ... เรามีอะไรดีๆ หลายอย่างที่คนอื่นไม่มี
เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน" ของเราให้มีความหมายได้
ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี
และใช้วันนี้ วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด
เพราะวันแรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน
และ เพราเราไม่มีทางรู้ว่า เรามี "วันแรกของวันที่เหลือ" อยู่อีกสักกี่วัน ...
ครับ พอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่...พอเพียง...และภูมิใจ