สามวันแห่งการเรียนรู้ ด้วยศิษย์จัดการในตนเองไม่ได้ ความมั่นคงในจิตใจไม่มากพอ ที่จะอดทนผ่านความบีบคั้นในใจ ออกมาเขียนบันทึก จนครูเมตตาบอกว่า
“ที่ฝึกมาทั้งหมดก็ต้องเอาใช้ตอนนี้แหละ ถ้าไม่ใช้ตอนนี้แล้วจะไปใช้ตอนไหน”
เมื่อคืนพูดได้คุยกับครู ทำให้นึกถึงคำว่า
“รู้ตัวว่าพลาดก็ต้องแก้ไขใหม่ รู้แล้วแก้ไขเลย”
ที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่า “รู้ แต่ยังมัวคิด แล้วเวลาก็ล่วงเลย”
เมื่อวันที่ ๑๒ ตอนเช้า ๆ หนูกับพี่แม่พลอย ตื่นขึ้นมาเดินออกกำลังกายในสนามกอล์ฟ ท่านเอ่ยว่า
“อืม อากาศตอนเช้า ๆ ดีกว่าตอนเย็น ๆ เยอะ รู้สึกว่ามันสะอาดขึ้น”
หนูแว๊บความคิดขึ้นว่า
“ว้าว แยกได้ด้วยช่างสังเกตจัง”
แล้วลงสัมผัสด้วยความรู้สึกของตนเอง
“เออ......มันแต่ต่างกันจริง ๆ ด้วย”
เกิดความคิดต่อว่า
“ตอนกลางคืนรถวิ่งน้อยลง ลมพัดผ่าน ต้นไม้ช่วยกรองอากาศ”
เราเดินรอบ ๆ สนามกอล์ฟไปเรื่อย ๆ เจอต้นไม้ เจอสมุนไพรมากมาย เราทั้งคู่ชี้ชวนกันดู ความสวยงามของธรรมชาติ หากต้นใดในใจหนูมีเสียงของข้อมูลก็จะพูดเล่าออกมาทันทีเช่น เดิน ๆ ไป เจอดอกแคฝอย หล่นอยู่เต็มพื้น ก็เอ่ยว่า
“แคฝอยถ้าเก็บไปลวกท่าทางจะอร่อย ต้นนี้ อาจารย์เคยเก็บไปทำเคมีแล้ว”
บางทีก็เป็นเรื่องการจำแนกพันธุ์พืชที่แยก อินทนิลน้ำกับตะแบกด้วยลักษณะของเปลือกต้น เสียงที่ดังอยู่ภายในตอบสนองสิ่งที่มากระทบ พอเดินรอบ ๆ พื้นที่แล้วพี่ก็ขึ้นไปก่อน หนูวิ่งรอบ ๆ สนามกอล์ฟ จะว่าไปก็พึ่งเป็นครั้งแรกนะคะที่ได้เข้ามาในบริเวณสนามกอล์ฟ ทำให้ได้รู้ว่าเขาปลูกสมุนไพรพื้นบ้านไว้เป็นจำนวนมากทีเดียว ต้นไม้ที่ปลูกแม้จะพยายามให้เหมือนป่า แต่ก็ยังรู้สึกว่าเป็นป่าปลูก
วิ่งพอได้เหงื่อขึ้น ไปบนห้อง ก็นั่งลงเขียนบันทึก แล้วก็แนะให้พี่แม่พลอยไปทานอาหารก่อน แล้วหนูก็นั่งเขียนไปเรื่อย ๆแต่ก็ยังไม่เสร็จ พอใกล้เวลาเข้าประชุมจึงค่อยอาบน้ำแต่งตัว เข้าประชุม เป็นห้องประชุมที่ปูด้วยผ้า วางกระจายไปด้วยหมอน เป็นภาพคุ้นเคยที่เห็นครูจัดประชุมก็จะคล้าย ๆ แบบนี้สมอง การตอบสนองต่อที่ใหม่ของหนูจะเป็นการ เงียบก่อนอาจารย์ให้แนะนำตัว ทุกครั้งที่จัดไมค์ก็ยังรู้สึกตื่นเต้น แต่พอเห็นพี่แม่พลอยพูด ใจหนูมีเสียงว่า
“ดูสบาย ๆ จังเลย ผ่อนคลาย”
แล้วก็ผ่านไป กระบวนการเรียนรู้ถูกถ่ายทอดโดยครู “อุ” แห่งสคส.
มีความประทับใจหลากหลายกิจกรรม ทั้งการเล่านิทานให้จับประเด็น เปิดคลิปวิดิโอ ให้เรียงร้อยเรื่องราว โดยทีม พลังแห่งการเรียนรู้ของใครหลาย ๆ คนทำให้ใจหนูรู้สึกทึ่ง และมีเสียงว่า
“โห ต้องขนาดนี้เลยหรือ”
การเรียนรู้ดำเนินไป ต่อเนื่องจนถึงสามทุ่ม ตามกระบวนการที่ครูพยายามถ่ายทอดให้อย่างตั้งใจ ครูขาหนูไม่ปรารถนาการแก้ตัว และรู้ตัวดีว่า
“สอบตก” เพราะไม่สามารถลุกขึ้นมาเขียนบันทึก ไม่สามารถลุกขึ้นมาเขียนจดหมายถึงครูได้ ด้วยใจไม่มั่นคงพอ เหตุผลอย่างอื่นเป็นเพียงการแก้ตัว เมื่อรู้แล้วทราบแล้วก็พยายามแก้ไข คงไม่ต้องมีคำสัญญา แต่ทุกอย่างก็คงจะเป็นไปตามความต่อเนื่องแห่งเวลา
รักและเคารพครูค่ะ
