วัฒนธรรมที่ดีงามของไทย

  3084_111

 

 เมืองไทย ได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่มีศิลปะ วัฒนธรรมที่โดดเด่น มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทั้งด้านภาษาพูด ภาษาเขียน ศิลปะ สถาปัตยกรรม การแต่งกายที่มีรูปแบบสวยงามแตกต่างกันไป ของชนเผ่าพื้นเมืองต่างๆ รวมทั้งวิถีการดำรงชีวิต อาหารพื้นบ้านต่าง เช่น ส้มตำ ต้มยำกุ้งฯลฯ ซึ่งเป็นที่ดึงดูดให้นักท่องเที่ยว จากทุกมุมโลกอยากเข้ามาสัมผัสในวัฒนธรรมเหล่านี้ ในส่วนของภาครัฐมีความพยามยามที่จะนำวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์เหล่านี้ นำมาเป็นจุดขาย โดยมีการโฆษณาตามสื่อต่างๆ ไปทั่วโลก แต่โดยแท้จริง ณ วันนี้ วัฒนธรรมของไทยได้เปลี่ยนไปจากเดิมแทบจะเรียกได้ว่า หน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วัฒนธรรมการแต่งกาย ที่เยาวชนคนรุ่นใหม่ได้เปิดรับเอา วัฒนธรรมการแต่งกายของชาวตะวันตก ชาวญี่ปุ่น เกาหลี ที่นับวันจะเข้ามามีอิทธิพลต่อการแต่งกายของวัยรุ่นไทยมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ ต้องยอมรับว่าเด็กผู้หญิงของไทยในวันนี้ ส่วนใหญ่นุ่งผ้าซิ่นกันไม่เป็น การแต่งกาย เกาะอก สายเดี่ยว กางเกง กระโปรงสั้นจู๋ เป็นที่นิยมกันอย่างกว้างขวาง จนกลายเป็นเรื่องปกติ เรื่องธรรมดา เด็กรุ่นใหม่ไม่รู้จักวัฒนธรรมที่ดีงามของไทย ไหว้ไม่เป็น พูดไม่มีหางเสียง เปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน หรือบ้านพี่เมืองน้องของเรา อย่างประเทศลาว ผู้หญิงลาว หรือแม่ญิงลาว เขายังใส่ผ้าถุงไปทำงาน นักเรียนนักศึกษายังใส่ผ้าถุงเป็นเครื่องแบบไปเรียนหนังสือ แฟชั่นสายเดี่ยว เกาะอกแทบจะหาดูไม่ได้ในเมืองลาว หรืออาจเป็นเพราะว่า รัฐบาลเขาเอาจริงเอาจัง นักร้อง ดารา พิธืกรทางโทรทัศน์ ทางสื่อต่างๆ ที่มีอิทธิพลต่อการแต่งกายของวัยรุ่น เขามีจิตสำนึก ไม่สร้างค่านิยมผิดๆ พูดจา แต่งกายเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเยาวชน ถ้าหากเมืองไทยของเรา ผู้หลักผู้ใหญ่ไม่มัวแต่ทะเลาะกัน หันหน้ามาดูแลในเรื่องเหล่านี้บ้าง รณรงค์อย่างจริงจังเพื่อสร้างจิตสำนึกให้เยาวชนคนรุ่นใหม่รักและหวงแหนวัฒนธรรมที่ดีงามของไทย อย่างน้อยก็เพื่อธำรงไว้ซึ่งวัฒนธรรมที่ดีงามของไทยเอาไว้ตราบจนชั่วลูกชั่วหลาน......สืบไป...