ทุกวันนี้
เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้น
...แต่ความอดกลั้นน้อยลง
เรามีบ้านใหญ่ขึ้น
...แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง
เรามียาใหม่ๆมากขึ้น
...แต่สุขภาพกลับแย่ลง
เรามีความเกลียดมากขึ้น
...แต่มีความรักน้อยลง
เราไปถึงดวงจันทร์มาแล้ว
...แต่เรากลับพบว่า
แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น
เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว
...แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง
เรามีรายได้สูงขึ้น
...แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง
เรามีอาหารดีๆมากขึ้น
...แต่สุขภาพแย่ลง
ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ถึง 2คน
...แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น
บ้านสวยๆ ..กลายเป็นบ้านแตกสาแหรกขาด
ดังนั้น..จากนี้ไป..ขอให้พวกเราอย่าเก็บของดีๆไว้
โดยอ้างว่า เพื่อโอกาสพิเศษสุด..
แล้วจงแสวงหาการหยั่งรู้
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมการมีชีวิตอยู่
โดยไม่ใส่ใจกับความอยาก
จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูง คนรัก ให้มากขึ้น..
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป
ชีวิต คือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุข
ไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย
น้ำหอมดีๆที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้
อ่านแล้ว คิดตาม เลยนะเนี่ย