สวัสดีค่ะทุกคน
ฉันอยากบอกความรู้สึกของฉันตอนนี้ให้ทุกคนรู้น่ะค่ะว่า
เมื่อฉันเรียนหนักหรือเรียนไม่ค่อยเข้าใจแล้วรู้สึกว่าท้อคนที่คิดถึงเป็นคนแรกคือพ่อกับแม่เพราะท่านตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินให้เราเรียนเราก็ต้องสู้ และคอยบอกตัวเองเสมอว่าท้อได้แต่อย่าถอยเพราะสงสารท่านที่ท่านนั้นทำทุกอย่างไม่เคยท้อเลยและไม่เคยบ่นให้เราได้ยินเลย
ความรู้สึกนี้พึ่งเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ฉันนั้นมาเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฎสุราษฎร์ธานีเนื่องจากต้องมาอยู่หอพักซึ่งไม่เคยจากบ้านจากพ่อแม่มา เลยทำให้รู้สึกคิดถึงท่านมากเพราะบ้างครั้งไม่ได้กลับไปหาท่านเพราะมีงานเยอะโดยเฉพาะงานกลุ่มซึ่งเราต้องช่วยเพื่อนเค้าทำด้วยเพราะเราอยู่ร่วมกันไม่ได้อยู่คนเดียว
เมื่อคิดถึงท่านฉันก็จะโทรไปหาท่านในใจฉันนั้นอยากบอกคิดถึงแต่ไม่กล้าเพราะไม่ใช่แค่บอกเดี๋ยวจะร้องให้ท่านได้ยิน ฉันต้องข่มใจว่าฉันนั้นใจแข็งทั้งๆที่มันไม่ใช่เลยทุกครั้งที่ฉันโทรไปจะได้พูดกับแม่คนเดียวแต่พอถามถึงพ่อแม่บอกว่าพ่อไม่อยู่พ่อไปทำงานซึ่งเมื่อได้ยินอย่างนั้นยิ่งทำให้ฉันนั้นรู้สึกว่าต้องตั้งใจเรียนน่ะเพราะพ่อแม่เหนื่อยไม่ได้หยุดพักเลย
และนี้แหละที่เป็นเหตุผลข้อหนึ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจเลือกเรียนครู แต่เหตุผลหลักที่ฉันเลือกเรียนครูเพราะใจรักในอาชีพครูมาตั้งแต่เด็กแล้ว และที่เลือกภาษาอังกฤษก็เนื่องจากว่าชอบแต่ถ้าถามว่าเก่งมั้ยฉันบอกเลยว่าไม่เก่งและนี้คือปัจจัยที่ทำให้ฉันเครียดเวลาเรียน ส่วนปัจจัยอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันเลือกภาษาอังกฤษคือฉันคิดถึงอนาคตข้างหน้าของฉันและครอบครัวโดยเฉพาะพ่อแม่พี่น้องที่รักของฉันหากฉันมีการงานที่ดีคนที่สบายขอให้เป็นท่านทั้งสอง ส่วนสำหรับฉันนั้นจะอยู่ยังไงไม่สำคัญเท่าการที่ได้เห็นพ่อแม่ได้พักบ้างก็พอแล้ว เพราะท่านคงเหนื่อยน่าดูแล้วแต่ความอดทนสูงจึงสู้ดิ้นรนทำงานทุกอย่างหวังลูกทุกคนได้เรียนมีอนาคตที่ดีกันทุกคน
**********************************************
ฉันอยากจะบอกทุกคนว่าเมื่อฉันทุกข์และท้อฉันมีเพื่อนแท้ที่คอยอยู่กับฉันตลอดนั้นคือ น้ำตา เมื่อฉันได้ร้องออกมาแล้วรู้สึกดีขึ้นมากและมันทำให้ฉันลุกขึ้นต่อสู้กับอุปสรรคที่เกิดขึ้นนั้นอย่างเข้มแข็ง ฉันจึงอยากให้เพื่อนๆทุกคนเก็บเพื่อนแท้นี้ไว้นานๆเพื่อเป็นแรงผลักดันให้เราสู้ต่อไป
สู้ๆน่ะค่ะ ขอบคุณค่ะ
