จิตตก....จะเก็บได้ที่ไหน...
ประสาอะไรกับความคิด ที่มันมีโอกาสคิดไปไกลเกินดึงไว้....
หวังมากเราก็เจ็บมาก....หวังเห็นคนเราไร้ความขัดแย้ง....
หวังเห็นคนเราเข้าใจกัน....หวังเห็นคนเราลดความเห็นแก่ตัว...
แล้วทำไม??? เราต้องมาขัดแย้งกันด้วยความคิดของใจเราที่มันคับมันแคบ....
ห่วงใยกันบ้าง...จูงมือเดินไปด้วยกัน...ให้รักจากใจจริง...
หวังดีประสงค์ร้ายทำไปเพื่ออะไร....เลิกเถอะ...
เพราะยังเชื่อมั่นว่าหากคนเราหันหน้ามาคุยกันให้มาก ๆ ลดอารมณ์ร้อน ๆ อันเกิดจากการเข้าใจผิดกันและกันได้...
โลกใบนี้คงน่าอยู่ไม่น้อย...
วันนี้เป็นห่วงคนรอบข้าง....ขอระบายไว้ ณ ที่ตรงนี้....
07/07/10
"คนไร้ใบ ใครไร้บ่น คนหลุดพ้น
เกิดเป็นคน มั่นคุยไกล ไม่คุยกัน
จองปรองดะ จะปรองดอง เป็นแค่ฝัน
เพราะคนนั้น มาอัตตี มีอัตตา"
บ่นไปพอให้ได้สบายใจ...หากไม่ได้ระบายความในใจที่มันเก็บไว้...คงจะแย่แน่ ๆ
ขอบคุณนะครับที่เข้าใจคนไร้ใบ.....เพราะไร้ใบอยากจะเรียนรู้หลุดพ้นให้ได้ในชาตินี้....
ขอบคุณมาครับ..