ไม่หรอกครู ผมว่าที่โรงอาหารข้าวน้อย กินไม่อิ่ม ผมเลยกลับไปกินที่บ้านตอนเย็นซะทีเดียวเลย

ถามนักเรียนว่า  "ตอนพักเที่ยงไปทานข้าวที่ไหนกันคะ"

"ที่โรงอาหารครับ/ค่ะ " แล้วก็มีเสียงพร้อมชี้ไปที่นักเรียนคนนึง "คนนี้เค้าไม่กิน เค้าไม่มีตังค์คะครู"

นักเรียนผู้ถูกชี้ตอบ "ไม่หรอกครู ผมว่าที่โรงอาหารข้าวน้อย กินไม่อิ่ม ผมเลยกลับไปกินที่บ้านตอนเย็นซะทีเดียวเลย"

 

ใครก็ตามที่ได้ยินบทสนทนานี้ ก็จะรู้สึกสงสารนักเรียน ไม่แพ้กับดิฉันแน่

ไปโรงเรียนได้เห็นหน้าเด็ก ส่วนมากหน้าซีด อาจเพราะเขาไม่ได้ทานข้าวเช้ามา นี่ข้าวเที่ยงก็ไม่ได้ทานด้วยเหรอนี่?

เราก็คิดว่าอยากจะให้นักเรียนได้เรียนรู้กันเต็มที่ แต่คงต้องเข้าใจในอุปสรรค ของเขาด้วย

มองไปที่เรามันช่างต่างกันเหลือเกิน กินข้าวเช้าก่อนไปเรียนทุกวัน เที่ยงก็มีเงินกินข้าว กินขนม แถมเงินยังเหลือ

อยากให้นักเรียนที่เราได้เจอ ได้มีอนาคตที่สดใส ได้พบเจอสิ่งที่ดี ๆ ในชีวิตของเขา

 

ตอนแรก ๆ ในใจก็นึกหดหู่ แต่ก็เข้าใจว่า การที่เขาได้เผชิญมันจะเป็นภูมิต้านทานให้กับชีวิตของเขาเอง

อาจมองไปได้หลายอย่าง บางทีเขาอาจมีเงินแต่เก็บเอาไว้ไปเล่นเกมส์ หรือไว้ทำอย่างอื่นก็ได้

ก็ทำให้เราสบายใจขึ้น แต่สิ่งนึงที่ปรารถนาจากการไปฝึกสอนก็คือ อยากให้นักเรียนมองว่าเราเป็นเพื่อน ที่ไม่ใช่แค่ครูฝึกสอนที่เข้ามาแล้วก็จากไป ................