กว่าจะได้เข้ามาเล่าเรื่องราว ความคิดของตัวเอง บันทึกลงในบล็อกที่ใฝ่ฝันมานานว่าจะมีเป็นของตัวเองบ้าง ก็ลำบากพอควร...ใครที่เข้ามาในบล็อกนี้แล้วได้อ่านบันทึกที่เขียนขึ้นคงต้องทำใจว่าเนื้อหาสาระเชิงวิชาการคงไม่มีมากมาย เพราะด้วยตัวของผู้เขียนเองก็มิได้เก่งกาจมาจากไหน แต่อยากบันทึกถึงความรู้สึกที่มีต่อการทำงาน การปรับเปลี่ยนวิธีคิดที่ตนเองได้ปฏิบัติมาด้วยตนเอง อยากเป็นกำลังใจให้กับผู้ที่อยู่สายอาชีพเดียวกันที่มีความรู้สึกท้อแท้ เบื่อหน่าย เหน็ดเหนื่อยกับงานตรงหน้า... วันนี้ก็เป็นวันนึงที่งานที่ทำ ก่อให้เกิดความเหน็ดเหนื่อยมากมาย ..ด้วยภาระงานและจำนวนของคนไข้ที่เพิ่มขึ้นทุกๆวัน..กว่าจะได้ลงเวรเช้าก็ปาเข้าไปเกือบ 18.00 น. เตรียมต่อเวรดึกอีก...เฮ้อ...แวบหนึ่ง....เราไม่ได้อยู่คุยเล่นกับเพื่อนร่วมงานก็นานพอดู วันนี้อยู่ช่วยเวรเช้า..ทำต่ออีกนิดก็ได้คุยกัน ดีเหมือนกันนะ...แล้วก็ลงเวรไป...เมื่อก่อนคงเดินบ่นกระปอดกระแปด...กลับไปนอนพลิกไปพลิกมา..ที่หอพักแล้ว...ลุยงานหนักและเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว...พักประมาณ 5-6 ชม.เติมกำลังให้ตัวเองดีกว่านะ...เอางานทิ้งไว้บนตึก...ลงมาด้วยตัวเปล่า...แล้วก็ตื่นขึ้นมาทำงานต่อดีกว่าไม๊!!!!!
ถ้างานที่ทำมันเหนื่อนนัก ก็พักซะบ้างนะ...เรามีเวลาพักอยู่แล้ว..แต่จะมองเห็นมันหรือจะมองข้ามมัน...ดูแลตัวเอง..ด้วยการทำอารมณ์ ให้ยอมรับกับสิ่งที่เราอยู่ดีกว่านะ..มันยากแต่ถ้าลองเริ่มแล้ว จะรู้สึกว่ามันก็ดี...FW mail.จากเพื่อนๆที่เป็นข้อคิดดีๆ ก่อนจะลบทิ้งก็อย่าลืมอ่านก่อนนะ...มันเป็นกำลังใด้อย่างไม่น่าเชื่อ...ลองเริ่มด้วยการ...สูดลมหายใจเข้า...ยาวๆ...ลึกๆ...กลั้นไว้แล้วค่อยๆผ่อนออก ทำซัก2-3ครั้งเวลาท้อแท้หรือเหนื่อยหน่าย...แล้วจะรู้สึกดีขึ้น...เชื่อสิ
สวัสดีค่ะ
อ่านแล้วได้ข้อคิดค่ะ เหนื่อยนักก็พักก่อน เติมพลังชีวิตให้ตัวเอง ขอบคุณบันทึกดีๆนี้ค่ะ
พี่สาว... สู้ สู้
ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากมาย..เพลงเพราะๆของน้องแคท..
ช่วยพี่ได้เยอะเลยจ้า...