หลายคน กลัวๆ กล้าๆ เมื่อจับปากกา(Keyboard) เพื่อเริ่มเขียนบันทึก กลัวโน่น กลัว นี่ กลัวอย่างนั้น กลัวอย่างนี้ บางทีถึงกับเลิกล้มความตั้งใจที่จะเขียนไปเลยก็มี
คุณน้อง "มะปรางเปรี้ยว" เธอเปิดประเด็นถามว่า กล้าเขียนเพราะอะไร ไว้ในบันทึกหนึ่ง ผมอ่านแล้วอดที่จะ ร่วมวงต่อเติมไม่ได้ เลยเขียนเติมความในใจไว้ดังนี้ ...
สวัสดีด้วยความระลึกถึงครับ
- กล้า เพราะเชื่อว่าในชุมชน GotoKnow ปลอดภัย บุคคลที่เข้ามาส่วนใหญ่หรืออาจทั้งหมด เป็นคนมีความรู้ ความคิด และจิตใจที่ดี .. แล้วก็พบว่าความเชื่อนี้ถูกต้อง
- กล้า เพราะรู้อยู่ในใจตัวตลอดเวลา ทั้งตอนเขียน ตอนอ่าน และตอนเสนอความรู้ความคิด เพื่อแลกเปลี่ยนแบ่งปัน ว่าเรานั้นทำไปด้วยเจตนาดี ด้วยความ "รักผู้อื่น" เสมอ จึงไม่มีอะไรน่ากลัว
- กล้า เพราะคิดว่า แม้เราจะทำอะไรผิดพลาด แล้วตรวจพบเอง หรือมีคนชี้แนะ ก็จะได้เกิดการเรียนรู้สิ่งที่ดีกว่า ถูกต้องกว่า เพราะ คนไม่เคยทำผิด ไม่มีในโลก
- กล้า เพราะกระหายใคร่รู้ว่าสิ่งที่ เราคิด เราเห็น เรารู้ เรารู้สึกนั้น จะเหมือน ของใครบ้าง จะได้แลกเปลี่ยน แบ่งปันกันให้ยิ่งๆขึ้นไป
- กล้าเพราะอยากมี " เพื่อนแท้ ร่วมอุดมการณ์ " .. ได้มาแล้วมากมาย ผ่านเครือข่าย G2K
- กล้า เพราะ ฯลฯ .. มีอีกหลายข้อ แต่พอก่อนดีกว่า
บันทึกดังกล่าวมีความคิดเห็นจากผู้คนมากมาย ในเครือข่าย GotoKnow ที่บอกว่า กล้าเขียนเพราะเหตุใด น่าติดตามไปอ่านอย่างยิ่ง ไม่เชื่อไม่ต้องตามไป หากเชื่อ หรือแค่อยากลองดู ไม่ยากครับ คลิกตามไปได้เลย บันทึกนั้นมีชื่อว่า ...
อะไร ทำให้คุณ "กล้า" แลกเปลี่ยนความรู้กับผู้อื่น
สวัสดีค่ะอาจารย์
สำหรับดิฉันกล้าเขียนเพราะการที่เราอยู่เฉย ๆ ก็เหมือนเราเป็นกบในกะลาไม่รู้อะไรเลยแต่เมื่อเรากล้าที่จะออกมาเขียนโน่นเขียนนี่ถึงจะเขียนออกมาน่าสนใจหรือไม่น่าสนใจก็ตามแต่ก็เป็นการทำให้เราพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆและยังได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเพื่อนๆอีกด้วยทำให้เรารู้อะไรหลายๆอย่างมากขึ้น
สวัสดีค่ะ หัวข้อหน้าสนใจมากค่ะ
จริงค่ะ ทำไมถึงหลายๆคนไม่กล้าเขียน
สวัสดีครับ
สำหรับกระผม กล้าเพราะอยากแบ่งปันประสบการณ์ที่ดีๆให้กับผู้อื่นได้รับรู้
สวัสดีค่ะ
ขออนุญาตเรียกว่า ลุงhandy น่ะค่ะ
หนูก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่กล้าที่จะเขียน เพราะหนูเพิ่งมี บล็อกค่ะ
หนูก็เลยไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไงดี หากต่อไปได้เรียนรู้บ่อยๆหนูก็คงกล้า
* ขอขอบคุนมากน่ะค่ะที่สอนให้หนูมีบล็อก
ขอบคุณมากครับ
กำลังสอนครับ เลิกสอนแล้วจะมาตอบต่อครับ
สวัสดีครับ ผมเป็นคนหนึ่งครับที่ยัีงไม่กล้าเขียนบันทึก ตอนนี้ผมมีบล็อกเป็นของตัวเองแล้ว แต่ยังไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จะเริ่มอย่างไร ตอนนี้ก็อ่านบันทึก และ ประสบการณ์ดีๆ ที่มีผู้ใจดีบันทึำกไว้ ยอมรับครับ หลังจากเข้ามาที่ G2K แล้วไ้ด้มองตัวเองมากขึ้น ได้แง่คิด และอะไรอีกหลายๆ อย่างมากขึ้น ขอบคุณ คุณลุง มากนะครับ ที่ทำให้ผมได้เปิดโลกใหม่ โลกแห่งการเรียนรู้แห่งนี้
ผมจะรวบรวมความกล้าและเขียนบันทึกของตัวเองให้ได้ครับ ผมสัญญา
สวัสดีค่ะอาจารย์หนูเป็นนักศึกษา ป. บัณทิตที่ม.ราชภัฎสุราษฎร์และอาจารย์นี่และที่สอนให้หนูมีบล็อกเป็นของตนเองตอนแรกหนูก็ไม่กล้าเขียนเพราะไม่รู้จะเขียนอะไรลงไปดีแต่ตอนนี้หนูกล้าเขียนแล้วคะเพราะอย่างน้อยเราก็ได้แลกเปลียนความรู้กับเพื่อนๆและยังได้เปิดโลกแห่งการเรียนรู้ให้กับตัวเองด้วย
สวัสดีค่ะ อาจารย์พินิจ หนูเพิ่งสร้างบล็อกไม่นานค่ะ แล้วเหตุที่เกิดมีบล็อกขึ้นมาเป็นของตัวเองได้ก็เพราะอาจารย์ สอนให้หนูลองสมัครดู หนูก็เริ่มเปิด โน่น นี่ นั่นไปเรื่อย ด้วยความไม่รู้และลองผิดลองถูก แล้วก็มาเปิดเจอ หัวข้อ ทำไมผมจึง "กล้า" เขียน หนูก็มีประสบการณ์ ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร เขียนทำไม เขียนแล้วได้อะไร แต่พอเริ่มเปิดอ่านเรื่องราวของอาจารย์ และของเพื่อนๆคนอื่นๆถึงเริ่มเข้าใจความหมาย ขอบคุณอาจารย์นะค่ะ ที่สอนให้หนูรู้จัก การสร้างบล็อก
ที่จริงเกตได้เข้ามาในบล็อกระหว่างสัปดาห์หลายครั้งมาก เข้าไปในเพิ่มบันทึกอยากจะเล่า แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงคะ เกิดความกลัวว่าจะเขียนสิ่งที่ไม่เป็นสัปรดบ้าง หรือกลัวจะอ่านไม่รู้เรื่องบ้าง หรือจะไร้สาระบ้าง เลยต้องเป็นอันปิดไปแบบไม่ได้เขียนอะไรเลย แต่พออ่านตรงนี้ อืม...
ยังไงก็ต้องขอคำชี้แนะด้วยคะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ แวะมาทักทายค่ะ
กล้า....
กล้าที่จะคิด...
กล้าที่จะเขียน...
กล้าที่จะทำ...
กล้าที่จะถ่ายทอด...
สุดยอดของความกล้า....ค่ะ
สวัสดีคะอาจารย์หนูเพิ่งมีบล็อกเป็นของตนเองรูสึกดีใจต้องขอขอบพระคุณอาจารย์นะคะที่สอนให้หนูสร้างบล็อกเป็นของตนเอง
สวัสดีค่ะอาจารย์
หนูมีบล็อกก็เพราะอาจารย์ ต้องขอบคุณมากๆเลยค่ะ เพราะได้เรียนรู้สิ่งใหม่เพิ่มขึ้นแต่หนูจะชอบอ่านมากกว่าเขียนค่ะ เพราะการเขียนไม่ทราบว่าจะเริ่มด้วยอะไรดีแต่ก็จะพยายามค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ อาจารย์พินิจ
การสร้างบล็อกของอาจารย์ เหมือนกับการเผชิญคนเราในสมัยนี้ก็จะต้องมีการสื่อสารในหลาย ๆ ทาง เราจึงควรหันมาใส่ใจในการสื่อ gotoknow ก็ถือว่าเป็นการสื่อสารอีกทางหนึ่งที่เราต้องเจอโลกภายนอก ตอนแรก ๆ ที่เขียนก็กลัวว่าจะผิดแต่พอเริ่มชำนาญหรือเขียนอยู่บ่อย ๆ ก็ดีขึ้นค่ะ
ขอขอบคุณ อ. พินิจ นะค่ะที่ทำให้ดิฉันได้มี blog ทำให้ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมากมาย
สำหรับคำแนะนำของ อาจารย์ ดิฉันจะนำไปใช้ในการการปรับปรุง blog ต่อไปนะค่ะ
สวัสดีค่ะ
อาจารย์ตอนแรกหนูก็เป็นคนหนึ่งนะค่ะที่ไม่กล้าจะเขียนเรื่องราวต่างๆลงในบล็อกแต่เมื่อเรามาได้ทำบ่อยๆ ทดลองทำโน่นทำนี่จนปัจจุบันเพื่อนๆมีข้อสงสัยเกี่ยวกับบล็อกเพื่อนก็คิดถึงหนูแล้ว
ขอบคุณอาจารย์มากนะค่ะที่ได้แนะนำสิ่งที่ดีสำหรับหนู และขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำแนะนำติชมหลายๆประการ
ยังไงก็เข้ามาเยี่ยมชมและมอบคำแนะนำดีๆอีกนะค่ะ
สวัสดีครับอ.พินิจหรือลุงHandy
สำหรับผมที่ไม่กล้าเขียนเพราะกลัวว่าสิ่งที่จะเขียนนั้นมันจะเกิดความผิดพลาด และกลัวว่าสิ่งที่ผมเขียนไปนั้นจะมีประโยชน์กับผู้คนที่ได้เข้าเยี่ยมหรือเปล่า
แต่พอเขียนไปเขียนมา เริ่มจะสนุกกับการเขียนบล็อกใน gotoknow เพราะว่าในแต่ละวัน มักจะมีแนวคิดดีๆและประสบการณ์ดีๆสอดแทรกอยู่เสมอ โดยที่เราไม่รู้ตัว
ขอบคุณอ.พินิจมากครับที่มาเล่าประสบการณ์ดีๆให้เราได้เรียนรู้กัน
ปัจฉิมลิขิต เรียนรู้ในความหมายของผมคือ เรียนรู้แนวคิดจากบันทึก หรือประสบการณ์ของผู้เขียนบล็อกเพื่อนำไปปรับใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวันได้ครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูเป็นอีกคนหนึ่งที่ได้เรียนกับอาจารย์ที่ม.ราชภัฏสุราษฎร์ธานี
หนูขอบคุณอาจารย์มากเลยค่ะที่ทำให้หนูได้เรียนรู้โลกกว้างอีกก้าวหนึ่ง
สวัสดีค่ะ
ลุงhandy
ขอบคุณมากค่ะที่สอนบล็อกให้หนู
จะพยายามทำต่อไปให้สำเร็จค่ะ
น้องเมย์ ..... สุดเด้ง......