จงเป็นส่วนหนึ่ง ของศรัทธาที่มุ่งมั่น แล้วเดินไปด้วยกัน อย่างกัลยายมิตร จะเมื่อใดๆ ก็เป็นการเดินร่วมทาง ที่เป็นสุขเสมอ

   ผู้เขียนคิดว่า การฝึกละจากบ้านเรือน เป็นเบื้องต้นแห่งการเริ่มเดินทางสู่การปฏิบัติธรรมที่ยิ่งๆขึ้นไป ในชีวิตของผู้เขียนเอง ได้มีโอกาส จากเรือนหลายครั้ง หลายครา ทำให้ได้เรียนรู้ข้อธรรมะของพระพุทธศาสนาหลายประการ ที่เกิดขึ้นในขณะเวลานั้น

  เข้าใจลึกซึ้งถึงการรู้จักวาง ปล่อยๆเสียบ้าง โดยเฉพาะ เรือนชาน ที่อาศัยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ละจากความคุ้นเคย ห่วงใย และยึดถือ

 

 

 ไปอาศัย ณ ที่ชั่วคราว ที่ถึงจะชอบใจหรือไม่ ก็ไม่สามารถ อยู่ยั้งต่อๆไปอีกได้ เมื่อถึงเวลา หมดสัญญาเช่าพัก ก็จะต้องจากไปอย่างรวดเร็ว แค่คิดได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่ของเรา ก็จากไปได้โดยง่ายดาย

 

 

  ทำตัวทำใจ สะอาดผุดผ่อง เหมือนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า แม้จะกำหนดขึ้นได้ด้วยเวลาจำกัด เราก็สามารถกลั่นใจตัวเอง ให้เป็นเช่นน้ำค้างได้ ถึงจะไม่เนิ่นนานนัก เช่นแสงตะวัน ที่คืบคลานมาขับไล่ให้น้ำค้าง สลายร่างจากไปอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อใดที่จิตเรา ได้ส่วน เหมาะสม แห่งกาลเวลา เราก็จะกลับมาผ่องใส แพราพราว เหมือนการรวมตัวของน้ำค้าง ในรุ่งอรุณวันต่อไปได้เสมอ

 

 

  ฝึกและเก็บรักษาใจไว้ให้สวยงาม ไม่ว่าเวลานั้น จะเป็นย่ำรุ่งของเรา หรือย่ำสนธยาแล้วก็ตาม เหมือนกุหลาบสีสวย ที่เด่นสกาว ได้ตลอดวัน ยันเย็น แม้เงาแดดที่กระทบ จะทำให้สีจืดจาง และจะดำสนิทในเวลาอันใกล้แห่งค่ำคืนที่จะมาถึงในเร็วๆนี้ก็ตาม แต่...ก็ยังคงความสวยไปด้วยกัน จนวาระสุดท้าย

 

   เราอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของดอกไม้แห่งศรัทธา แต่เมื่อรวมกัน เป็นช่อชั้น ความงามก็เกินบรรยายของผู้ได้พบเห็น จงเป็นส่วนหนึ่ง ของศรัทธาที่มุ่งมั่น แล้วเดินไปด้วยกัน อย่างกัลยายมิตร จะเมื่อใดๆ ก็เป็นการเดินร่วมทาง ที่เป็นสุขเสมอ

   ผู้เขียนได้ไปปฏิบัติธรรม ธรรมสัญจร กับหมู่คณะมาค่ะ ค่ำไหนนอนนั่น สวดมนต์ตามสถานที่สำคัญ เพื่อระลึกถึงพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ เป็นความเบิกบาน ที่ได้เรียนรู้ธรรมะจากการปฏิบัติการปล่อยวางของชาวฆารวาสค่ะ

  ขอนำบุญกุศลที่ได้ประพฤติ ปฏิบัติมาด้วยดีแล้ว 

 สู่มวลมิตรทุกท่านค่ะ