และแล้วฉันก็...ทำได้

เรื่องนี้คงจะต้องย้อนไปมากหน่อย เพราะมันเกิดขึ้นเมื่อฉันเข้ามาเรียนที่โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญตอนม.1 (ปัจจุบันอยู๋ม.4) ช่วงแรกจะมีการเรียนปรับพื้นฐานก่อนเปิดเทอม ฉันเข้าไปเรียนในห้องม.1เก่า ซึ่งมีบอร์ดสารสนเทศอยู่พร้อมด้วยชื่อคณะกรรมการห้อง 5 คน แต่ละคนมีชื่อตำแหน่งที่ดูดีมากๆ เช่น ด.ญ........ ประธานห้อง ด.ญ.......... รองประธานห้อง เป็นต้น โอโห้ อ่านแล้วรู้สึกดูดีจัง ฉันอยากมีชื่ออยู่บนบอร์ด และได้ทำหน้าที่เป็นหระธานห้องบ้างจัง พอเปิดเทอม คุณครูประจำชั้นก็ให้เลือกกรรมการห้อง เอาแล้วไง ใครจะได้เป็นเอ่ย?  แต่ก็ไม่สามารถเสนอชื่อใครได้เลย เพราะยังไม่รู้จักกัน ดังนั้นคุณครูจึงหาอาสาสมัคร  ฉันตกลงกันกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันว่า ไปกันไหม? เพื่อนก็บอกว่าไป แต่เค้าขอเป็นหัวหน้านะ ฉันก็ อ้าวไอ้นี่มาแย่งฉันซะแล้ว ไม่ได้การ ฉันก้รีบลุกไปหาคุณครูก่อนเลย แล้วฉันก็ได้เป็นประธานห้องม.1 ในครั้งนั้น และพอผ่านไปอาทิตย์นึง คุณครูก็ถามใหม่ว่า ฉันทำงานดีไหม ?  อยากเปลี่ยนหัวหน้าใหม่ไหม ?  ผลปรากฎว่า ไม่มีใครเลยที่อยากจะเปลี่ยนหัวหน้า ฉันพอใจกับผลงานชิ้นแรกที่ได้ทำ และดีใจที่เพื่อนๆยอมรับ แต่หลังจากนั้น ฉันได้เรียนรู้จากเมื่อม.1 ว่าการที่เราใช้คำว่า “สั่ง” ให้เพื่อนๆทำตามอย่างที่เราต้องการจนทำให้เพื่อนๆไม่ชอบในการกระทำของฉัน ฉีนจึงขอออกจากการเป็นประธานห้องครั้งนั้น แต่คุณครูก็เข้าใจว่าฉันกำลังพยายามทำงานให้ดีที่สุด แต่ผิดที่วิธีการ ท่านก็สอนให้ฉันลองใหม่ อย่าหมดความหวัง  และเมื่อเลื่อนชั้น ฉันก็ได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนๆให้ป็นกรรมการห้องอีกครั้ง แต่เป็นวิชาการห้อง ฉันใช้เหตุผลคุยกับเพื่อนๆ และรับฟังความคิดเห็นของเพื่อนๆ ฉันจึงเป็นทั้งที่รักของเพื่อนๆและคุณครู และฉันก็ได้เป็นประธานห้องอีกครั้งเมื่อม.3 ฉันดีใจ และทำใหม่ ไม่ใช้วิธีเดิมอีกแล้ว ทำให้ฉันกลายเป็นศิษย์รักของคุณครูหลายๆท่าน และแล้วฉันก็...ทำได้