" การทดแทนคุณคนที่เรารักหรือคิดจะทำอะไรใหหหหหห้คนที่เรารักทำตอนนี้ที่มีโอกาสทำก่อนที่จะไม่มีโอกาสทำ"

22 มิ.ย. 2553

เขียนบันทึกนี้ขณะทำหน้าที่พยาบาลเฝ้าไข้พิเศษโรงพยาบาลราษฏยินดีหาดใหญ่

คนไข้พิเศษไม่ใช่ใครแม่ของครูซ่อมคนเอง...ลงเวรดึกวันอาทิตย์พ่อโทรศัพท์บอกว่า

แม่ล้มลงข้อเมือขวาหัก 2 ท่ิอนหมอจะต้องผ่าตัดด่วนกระดูกที่หักโโนเส้นเลือด

สำหรับคนสูงวัย(68)ก็เป็นเรื่องใหญ่อีกอย่างไม่มีใครพ่อก็ขาพิการช่วยเลือตัวเองได้บ้าง

แต่ต้องอาศัยแม่ตลอด....ลูก 3 คนคนที่ถึงเร็วที่สุดก็เป็นครูซ่อมคนที่ไม่ใช่ลูกรัก

ลูกชายคนโปรดพึ่งจะมาถึงวันนี้พร้อมเต็งหนึ่งหลานปู๋ย่าที่สืบนามสกุลมณีพรหม

.....ดูแลให้การพยาบาลเพราะออกจากห้องผ่าตัดท่านช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ต้อง

เข้าเฝือกไว้...ทำอะไรให้ก็ไม่ค่อยจะถูกใจเท่าไหร่จะโวยวาย..นึกถึงคนไข้ที่เราให้การ

พยาบาลอดยิ้มไม่ได้....ตอนนี้ต้องให้ตาดูหลาน(ต้นน้ำ)เราจะวิ่งโล่ระหว่ารพ.กับบ้านห่วงลูกก็ห่วงห่วงแม่ก็ห่วง......พ่อขาไม่ดีจะตระครุบหลานไม่ทัน...แต่คุณตาอาสาเลี้ยง

เอง....วันนี้ลูกชาย(นายทหาร)เขากลับมาแล้วพร้อมหลานปู่เราก็คงหมดหน้าที่

ก็มีโอกาสทดแทนบุณคุณพ่อแม่ก็ดีใจไม่เตยคิดน้อยใจ...มีโอกาสทำคิดว่าทำเท่าที่

ทำได้...บุณคุณที่ให้กำเหนิดให้ชีวอตมา...ทดแทนเท่าไหร่ก็ไม่หมด....

เหมือนที่พรำ่สอนลูกเสมอ......

......จากเหตุการณ์ครั้งนี้เห็นสัจธรรม

เรื่องที่หนึ่ง..เกิดเป็นพ่อแม่คนควรรักลูกเท่ากันเพราะไม่แน่คนที่ไม่รักเวลาเจ็บไข้ได้ป่วย

กลับถึงเป็นคนแรกไม่งั้นตัวเราจะเสียใจ(พ่อ..แม่)

เรื่องที่สอง....การที่จะทำอะไรที่เป็นการทดแทนคุณให้พ่อแม่อย่ารอทำเสียแต่วันนี้

ก่อนที่จะไม่มีโอกาสทำ.....

เรื่องที่สาม...ที่ครูซ่อมคนบอกกับตัวเองเสมอถ้าต้องเห็นน้ำตาพ่อแม่หรือให้พ่อแม่

เห็นน้ำตาเรา....เราผู้เป็นลูกยอมทุกข์ทรมานโดนลำพังดีกว่าทำให้พ่อแม่ทุกข์

...ขอบคุณที่ให้โฮกาสทดแทนคุณ...ขอบคุณพ่อที่ช่วยเลี้ยงลูกให้ได้มีโอกาสดูแลแม่

ขอบคุณความรักความเมตาที่มีให้หลาน...ขอบคุณค่ะพ่อ

....นายทหารลูกชายสุดรักของแม่มาดูแลแล้วแม่คงอาการดีขึ้นเร็วใจที่อิ่มเอ็มย่อม

ทำให้กายฝืนเร็วไม่ว่ากันขอให้แม่หายเร็วก็พอ....

.....จะดูแลแม่กับพ่อจนกว่าแม่จะถอดเฝือก....คงวิ่งลอกรพ.กับหาดใหญ่...