จากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

      โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่คุณใช้เป็นแบบไหน.......ก็แน่นอนว่าคุณคงจะตอบว่าได้มาจากร้านซ่อมคอมพิวเตอร์  แต่ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของคุณเองคิดว่าโปรแกรมที่ลงนั้นมันเป็นโปรแกรมที่ถูกกฏหมาย  แต่ท่านหารู้ไหมว่าแท้จริงมันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง  แล้วท่านคิดว่าใครเป็นคนผิด

      ประสบการณ์การทำงานของผมที่เคยทำเช่นนี้ ผมเปิดร้านซ่อมคอมพิวเตอร์มาแล้วซึ่งแน่นอนเป็นธุรกิจที่ทำรายได้อย่างมหาศาล ทำไปได้ในระยะนานก็มีเงินทองพอสมควร  ตอนแรกๆก็มีความสุขกับธุรกิจซ่อมคอมมากๆ  ต่อมาผมก็ได้เรียนต่อระดับปริญญาโทสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ เรียนไปถึงเทอมสุดท้ายทางมหาลัยก็ให้ผมทำโครงงานส่งคนละ 1 เรื่อง  ผมก็เป็คนหนึ่งที่มีความเชี่ยวชาญในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์  ก็ได้ตัดสินใจเลือกทำโครงงานประเภทพัฒนาโปรแกรม  ซึ่งผมก็ได้เขียนโปรแกรม ระบบบริหารจัดการร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ขึ้น  ซึ่งใช้เวลาในการเขียนนานพอสมควรกว่าที่จะผ่านมาได้  ทำให้ผมกลับคิดตรงกันข้ามกับตอนแรกๆที่ผมเปิดร้านซ่อมคอม  ผมได้รู้ว่าโปรแกรมแต่ละตัวกว่าจะสมบูรณ์ได้ต้องใช้ทั้งทักษะ ความรู้  ความอดทด  เป็นอะไรๆที่มันยากมากๆ ก็เกิดสำนึกผิดและคิดเสมอมาว่า "เรานี่น่ะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆ เอาสิทธิทางปัญญาผู้อื่นมาใช้หากินอยู่ได้ ไม่คิดที่จะทำอะไรให้มันถูกต้องบ้างเหรอ"  คิดเท่าไหรๆ ก็ไม่มีความสุขกับเงินที่หามาได้เลย

         จากการที่ไม่มีความสุขนี้ ผมก็ได้มีแนวคิดใหม่เกิดขึ้น คือผมเลิกการเอาเปรียบคนอื่นโดยได้บริหารร้านซ่อมคอมใหม่หันมาใช้โปรแกรมที่มีลิขสิทธิ์ทั้งหมด  "ซึ่งเป็นเรื่องที่ละอายใจมากๆ อย่าคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้ ใช่คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ตัวเราซิรู้อยู่ว่าทำอะไร ละอายใจตัวเองบ้าง" และผมก็ทำได้ประสบความสำเร็จ

      ตั้งแต่นั้นมาก็ทำให้ผมภูมิใจเพราะเป็นอะไรๆที่ทำแล้วไม่เอาเปรียบผู้อื่น  ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของผมตอนนี้ตรงข้ามกับเมื่อก่อนมากๆ มีความสุขกับการงาน เพราะเราไม่ได้ไปเอาเปรียบใครทำอะไรๆ ด้วยนำแรงเราทั้งนั้นหรือถ้าใช้น้ำแรงคนอื่นก็ทำได้อย่างไม่เอารัดเอาเปรียบกัน ผมเชื่อว่าสักวันถ้าเราเป็นใหญ่ได้ผมก็ภูมิใจมากๆ เพราะว่าเป็นอาชีพที่เราสร้างขึ้นเองด้วยสักศรีของเราแท้ๆ

         สุดท้ายรายได้อาจจะลดน้อยลงบ้างด้วยต้นทุนที่สูงแต่ก็พูดได้เต็มปากว่า "ไม่เคยเอาเปรียบ เบียดเบียนใคร ยืนได้ด้วยลำแข้งของเราเอง"  ไม่ว่าอาชีพอะไรถ้าทำแบบโกงๆต่อให้มีเงินทองมากมายก็ใช่ว่าจะมีความสุข  สู้อาชีพที่พอเพียงทำด้วยความถูกต้องแล้วมีความสุขไม่ได้อย่างแน่นอน  "ตายไปแล้วไม่ใช่ว่าจะเอามันไปได้  สุดท้ายก็ไปตัวเปล่าเสื้อผ้าหรือแม้กระทั่งร่างกายก็ยังไม่มี มีแค่ดวงวิญญาณเท่านั้น"

        บันทึกแรกของผมครับถ้าหากผมใช้คำพูดบางคำไม่ดีก็ขออภัยด้วยครับ