เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผอม ๆ ผมแดง ๆ ผิวกร้านดำเพราะส่วนมากใช้ชีวิตอยู่ตามสวน ไร่ นา... มีชีวิตความเป็นอยู่เคร่งเครียดอยู่กับการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันแต่ละวัน จนแทบไม่มีเวลาได้วิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่น ๆ...

ต้องตื่นนอนและเริ่มงานแต่เช้ามืด.. ตักน้ำ เกี่ยวหญ้าให้วัว ตัดผักขมต้มให้หมู เก็บใบหม่อนมาเลี้ยงไหม ไปดำนา เกี่ยวข้าว... สับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อย ๆ ตามฤดูกาล เธอทำได้ทุกอย่าง.. ทุกงานที่ผู้ใหญ่ทำได้

ได้เวลาตะวันสูง สายพอสมควรก็จะวิ่งตัวปลิวกลับบ้านเตรียมตัวไปโรงเรียนทั้ง ๆ ที่เนื้อตัวยังเปียกเลอะด้วยโคลนตม  ข้าวเช้ายังไม่กิน... ผ่านโรงเรียน ได้ยินเสียงเพลง  ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย...  ใจจริงยังมีสำนึกในความรักชาติอยากหยุดวิ่งและยืนตรงเหลือเกิน..  แต่เธอไม่มีเวลาให้สำหรับมันนี่สิ.. ทั้งวิ่งทั้งร้องให้  พูดกับตัวเองว่า วันนี้ไปโรงเรียนสายอีกตามเคย  ภาวนาในใจขอให้วันนี้คุณครูใจดี อย่าตีเธอเลย....

ชีวิตเป็นอยู่แบบนี้เสมอ ๆ แต่หัวใจน้อย ๆ มอมแมมของเธอก็ยังมีฝัน...  เธอชื่นชมหมออนามัยที่ขี่มอเตอร์ไซด์มาฉีดวัคซีนให้ที่โรงเรียน เธออยากเป็นแบบนั้นบ้าง.. ดูมันช่างห่างไกลเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ...

มันช่างแตกต่างจากเด็กสมัยใหม่ยังกับฟ้า-ดิน แต่เธอก็ไม่เคยเสียใจ ไม่เคยอายที่จะบอกใคร ๆ ว่าเธอเป็นเด็กบ้านนอก มีความเป็นอยู่ที่ยากจน... เพราะนั่นมันคือสิ่งที่จุดประกายให้เธอมีฝัน ต่อสู้ และเอาชนะมัน จนในที่สุด.. เธอได้เป็นหมออนามัยดังฝัน และอัพเกรดตัวเองจนได้เป็นพยาบาลในปัจจุบัน... เป็นนักวิ่งเหรียญทองของจังหวัด เขต กระทรวง