บังเอิ้ญ  บังเอิญ

       

                เช้าวันหนึ่งซึ่งเป็นวันที่ 27 พ.ค.53  ดิฉันทำงานที่ รพ.กรุงเทพหาดใหญ่ แผนกส่งเสริมสุขภาพ โดยขึ้นเวร 8 โมง ตามปกติ แต่วันนี้สถานการณ์ดูไม่ปกติ เพราะเป็นวันที่มีผู้เข้ามาใช้บริการที่แผนกตรวจสุขภาพเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของบริษัทประกัน, บริษัทแท่นน้ำมันเพื่อลง Off shore และตรวจสุขภาพทั่วไป แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี

           จนกระทั่งช่วงบ่าย ยังคงเหลือพนักงานของบริษัท Sedco ที่ยังทำขั้นตอนไม่เสร็จ เพราะต้องตรวจเป่าปอด และพบแพทย์เป็นขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งตอนนั้นดิฉันได้เข้าไปช่วยแพทย์ในห้องแพทย์ ตรวจร่างกายคุณเอกรัตน์อยู่ พบความผิดปกติจะต้องส่ง Consult ไปยังแผนกศัลยกรรม พบแพทย์เฉพาะทางเพื่อยืนยันผลตรวจ และดิฉันได้กลับมาช่วยแพทย์ Case อื่นๆ ตามลำดับจนเสร็จ   ระหว่างที่ดิฉันเคลียร์เอกสารมีพี่พยาบาลเรียกดิฉันให้ไปรับผลอ่าน EKG ที่แผนกหัวใจ ระหว่างทางที่ดิฉันเดินกลับแผนก ดิฉันได้ไปเห็นคุณเอกรัตน์กำลังเดินออกมาจากแผนกศัลยกรรม และมีเพื่อนคุณเอกรัตน์ 2 ท่านซึ่งตรวจของบริษัทเดียวกันตรวจเสร็จแล้วและกำลังเดินไปที่ลานจอดรถชั้น 2 ซึ่งดิฉันอยู่ระหว่างกึ่งกลาง คุณเอกรัตน์ได้เรียกเพื่อนทั้ง2 คน แต่พวกเขาไม่ได้ยิน ดิฉันเป็นคนกลาง เลยช่วยเรียก “คุณค่ะ คุณค่ะ” พวกเค้ายังคงไม่ได้ยิน ทำไงดีล่ะ ดิฉันจำชื่อพี่เค้าไม่ได้ ทันใดนั้นเองดิฉันได้นึกขึ้นมากะทันหัน หวังว่าถ้าดิฉันเรียกไปพี่ 2 คน คงหันกลับมาอย่าแน่นอน ดิฉันมั่นใจ ดิฉันจึงเรียกว่า “พี่ Sedco ค่ะ พี่ Sedco ค่ะ” เป็นเรื่องที่แปลก ที่พี่ 2 คนหันมาจริงๆ และดิฉันบอกว่า  คุณเอกรัตน์เรียกค่ะ พี่ 2 คนเดินเข้ามาหาดิฉันและถามดิฉันว่า คุณรู้จักชื่อผมได้ยังไง ถึงเรียกชื่อผมถูก ดิฉันแจ้งว่า เปล่าค่ะไม่ได้รู้จัก ดิฉันเรียกตามชื่อบริษัทที่พี่มาตรวจ ผมคิดว่าคุณรู้จักชื่อผมเพราะว่าผมชื่อ เซท ต่างฝ่ายต่างก็ยืนหัวเราะกัน ใครจะไปนึกว่าคนที่ดิฉันเรียกชื่ออยู่นั้น กลับมีชื่อเดียวกันกับบริษัทที่พี่เค้าตรวจอยู่ ณ วันนั้น และทั้ง 2 ฝ่ายต่างก็ได้เจอกัน เหตุผลเพราะว่าดิฉันเรียกชื่อบริษัทนั้นเอง ซึ่งนั่น มันเป็นเรื่องที่บังเอิ้ญ บังเอิญจริงๆ

 

 

       เล่าเรื่องโดย

                             น.ส. เยาวรัตน์  จันทร์เรือง/โรมี่

        จนท.แผนกส่งเสริมสุขภาพ