เรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟัง ยังคงเป็นเรื่องในช่วงที่ผมไปกราบพระที่อิสานเหมือนเดิม หลังจากนอนที่กาฬสินธุ์อยู่ 2 คืน รุ่งขึ้นผมก็เดินทางไปชัยภูมิ เพื่อเยี่ยมเยียนเพื่อนรุ่นพี่และอยากไปคุยเรื่องโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ ที่พวกเราคิดร่วมกันว่าจะทำที่ชัยภูมิ
ขับรถผ่านขอนแก่น กะว่าเมื่อผ่านบ้านไผ่จะเลี้ยวขวาเข้าชนบท ผ่านมัญจา ช่องสามหมอและเข้าชัยภูมิ เกือบถึงแยกบ้านไผ่ มีด่านตรวจของตำรวจ ตำรวจท่านหนึ่งโบกมือให้ผมนำรถเข้าจอดทางด้านช้ายมือ ผมก็เลี้ยวเข้าไปจอด จอดอยู่พักหนึ่งไม้เห็นมีใครมาพูดกับผม และผมเองก็มั่นใจว่าผมไม่ได้ทำผิดกฏจราจรอะไร เพราะผมขับรถ 80 - 90 กิโลเมตรเท่านั้น ตามประสาคนแก่
สักครู่ก็มีตำรวจนายหนึ่งมาขอดูใบขับขี่ ผมก็ส่งให้ดูและถามว่าผมผิดกฏจราจรอะไร เขาก็ไม่ตอบ ก้มหน้าดูใบขับขี่ บังเอิญใบขับขี่ของผม ผมถ่ายรูปปกติขาวเต็มยศ ไม่ใช่ว่าจะอวดตัวนะครับ เป็นแต่เพียงว่าช่วงนั้น ขนส่งจังหวัดสระแก้ว เขาเชิญชวนให้หัวหน้าส่วนราชการทุกคนที่เข้าร่วมพิธีวันเฉลิมพระชนมพรรษา 5 ธันวาคมแล้ว ไปทำใบขับขี่ใหม่ ซึ่งวันนั้นพวกเราแต่งชุดขาวอยู่แล้ว ใบขับขี่ก็เลยออกมาโก้หน่อย
ตำรวจนายนั้น ยกมือตะเบ๊ะผม พร้อมส่งใบขับขี่คืนให้ แล้วบอกผมว่า ที่เรียกตรวจเพราะคุณแม่ (หมายถึงภรรยาผมที่นั่งรถคู่มากับผม) ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ผมก็อธิบายว่า ผมขอให้เขาเอี้ยวไปเอาไดอารี่ที่วางอยู่บนเบาะหลัง มาเพื่อหาเบอร์โทรของลูกน้องเก่าเพราะเราจะผ่านอำเภอแก้งคร้อและจะแวะทานข้าวที่นั่น ก็พอดีตำรวจเรียกนี่ละ
เขาขอให้ผมไปเสียค่าปรับ ผมบอกเขาว่าคุณเห็นว่าภรรยาของผมไม่คาดเข็มขัดนิรภัย เมื่อตอนรถหยุดอยู่กับที่ ถ้าอย่างนี้เราก็ไม่ผิดใช่ใหม เขามองหน้าผมแล้วบอกว่า งั้นเชิญครับ
ผมก็เดินทางของผมต่อไป แต่ก็ตอบไม่ได้ว่า ถ้าตำรวจเขาจะจับผมว่าไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่นั่งในรถคนหนึ่งไม่ได้คาด นอกจากมาเห็นตอนรถจอด เขาคงมีเครื่องตรวจจับมั๊ง แต่ถ้าไม่มีตำรวจท่านนี้ คงมีตาทิพย์อย่างแน่นอน
